Giota Papa

“«Δεν υπάρχει πια μέλλον...»
«Ίσως να 'ναι κι έτσι. Ίσως πάλι όχι. Αλλά αν φύγεις, ίσως και να μην το μάθεις ποτέ».”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Τι συμβαίνει;» την είχα ρωτήσει.
«Απλά είναι θλιβερό» είχε αποκριθεί εκείνη.
«Ποιο πράγμα;»
«Η ανθρώπινη φύση. Το ότι οι άνθρωποι έχουμε τη μοναδική ικανότητα να καταστρέφουμε ό,τι πραγματικά αξίζει, ό,τι μπορεί να φέρει το φως, να κάνει τη διαφορά. Δεν είμαστε πρόθυμοι να δεχτούμε την αλλαγή, ούτε όταν αυτή είναι για το καλό μας. Με απλά λόγια είμαστε αχάριστοι. Τι πιο θλιβερό από αυτό;»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Μη με ξεχάσεις, Άλεξ» επανέλαβα τα τελευταία λόγια σαν ικεσία, δευτερόλεπτα πριν το ρεφρέν επαναληφθεί.
«Γιατί να σε ξεχάσω;» ρώτησε εκείνη όλο απορία.
«Γιατί αυτό συμβαίνει όταν φεύγουμε μακριά, όταν η ζωή μας αλλάζει. Κι εσύ αυτό ετοιμάζεσαι να κάνεις. Να φύγεις! Και με πονάει όσο δεν φαντάζεσαι, αλλά δεν μπορώ...» Τα τελευταία λόγια μου έσβησαν στο ξεφύσημα μιας ανάσας.
«Τι είναι αυτό που δεν μπορείς;»
«Να είμαι εγωιστής! Όχι μαζί σου, τουλάχιστον. Θα μπορούσα να είμαι εγωιστής με ένα εκατομμύριο πράγματα και ανθρώπους, Άλεξ, αλλά όχι με σένα. Πρέπει να σε αφήσω να ανοίξεις τα φτερά σου, να ζήσεις τη νέα σου ζωή... να φύγεις...»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«...η ζωή είναι πολύ μικρή, και δεν μας δίνονται συχνά ευκαιρίες. Γι' αυτό να θυμάσαι ότι πρέπει να τις αρπάζεις όταν αυτές παρουσιάζονται. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι αυτό που θα ήθελες, ίσως να μη σε ικανοποιήσει, όμως είναι καλύτερο να ρισκάρεις παρά να ζήσεις όλη την υπόλοιπή σου ζωή διερωτώμενος τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν είχες δράσει διαφορετικά. Κάτι τέτοιο θα σε στοίχειωνε, και αυτό είναι κάτι που δεν θα ήθελα για σένα. Όχι μόνο γιατί είσαι γιος μου και σε αγαπάω, αλλά γιατί σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει να ζει μέσα στην αμφιβολία, σκεπτόμενος τι θα είχε γίνει αν. Το αν είναι μια σκληρή λέξη.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις