Rana

“Bir kadın neden bütün hayatını başkalarının mutluluğu üzerine kurup sonra da her mutsuzlukta kabahatli çıkan olmak zorundaydı ki zaten? Aman şu üzülmesin, aman buna laf gelmesin diye bütün bir ömrü gereksiz bir mengenenin sıkışıklığında geçirdikten sonra bir de üstüne, sanki doğuştan verili bir görevi başaramamış gibi her sızlanışında taşa tutulmak neden kaderi olsundu?”
― Mahir Ünsal Eriş, Sarıyaz

“Gerçek hayatta favori kadın kahramanınız?
Emeğini bir onur nişanı olarak alın çizgilerinde, parmaklarında, gözbebeklerinde gururla taşıyan bütün kadınlar.

Kimin yerinde olmak isterdiniz?
İnsan olması gerekiyor mu? Otların ya da rüzgarın yerinde olmayı çok isterdim.

En sevdiğiniz renk?
Sabahın da, akşamın da dünyayı hem sevince hem kedere boyadoğı o büyülü renk var ya, o renk işte.

Şu anki ruh haliniz?
Yorgun. Öfkeli. Yalnız. İyimser. Bunların karışımdan ne çıkarsa... öyle bir cennet, öyle bir cehennem.”
― Şükrü Erbaş, Çırpınıp İçinde Döndüğüm Dünya

“Varsın ve yoksun. Elbette varım, dedi.
Aynaya bak. Duvara bak. Sokağa bak.
Gözyaşıyla yazılmış bir yazıyım yüzünde.
Her bir kirpiğinde iç geçiren zaman benim.
Sokaklar kalabalık ama odalar benim.
Sana bakan herlesin gözbebekleri benim.

Öyle oluyor dedim. Sen nasıl biliyorsun bunu.”
― Şükrü Erbaş, Çırpınıp İçinde Döndüğüm Dünya

“Dokundu bir kere gözlerime. Dedim çok şükür artık kafamı yastığa koyduğumda dükkanın hesap kitap işlerini yapmayacağım.”
― Ali İpek, Gidelim Buralardan Muhlis