Bookstore Politeia

“Η γυναίκα μου εξαφανίστηκε παίρνοντας κι όλα τα ρούχα της μαζί.
Άφησε πίσω της δυο νάιλον κάλτσες και μια βούρτσα για τα μαλλιά που 'χε παραπέσει πίσω από το κρεβάτι.
Θα 'θελα τώρα να επιστήσω την προσοχή σας
σε τούτες τις καλοφτιαγμένες κάλτσες και στα δυνατά
σκούρα μαλλιά που είχαν πιαστεί στις τρίχες της βούρτσας.
Πέταξα τις κάλτσες στα σκουπίδια, τη βούρτσα
θα την κρατήσω και θα τη χρησιμοποιώ. Το κρεβάτι μόνο
μοιάζει αλλόκοτο και μου είναι αδύνατο να το δικαιολογήσω.”
― Raymond Carver, Δωμάτια όπου οι άνθρωποι ουρλιάζουν και πληγώνουν ο ένας τον άλλο

“...διάβαζε με τον τρόπο που άλλοι προσεύχονται, που οι παίκτες παίζουν κι οι μεθυσμένοι στυλώνουν ναρκωμένοι τα μάτια στο κενό. Διάβαζε με μια τόσο συγκινητική κατάνυξη, που έκτοτε κάθε άλλος άνθρωπος που διαβάζει πάντα μου μοιάζει βέβηλος...

Ο Παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ”
― Stefan Zweig

“Δεν παύουμε ν' αγαπούμε αυτούς που αγαπήσαμε. Αλλά από άνθρωπο σε άνθρωπο, από κομμάτι σε κομμάτι, μας αρέσει να πιστεύουμε πως ανασυνθέτουμε σταδιακά ένα παζλ και πως μια μέρα θα σχηματιστεί ένα πρόσωπο. Και πως δεν θα έχουμε πια ανάγκη να ψάχνουμε. Μόνο που στη θέση της συνολικής εικόνας δεν έχουμε παρά την πιο πρόσφατη, κι αυτή δεν διαγράφει τις προηγούμενες. Καμία μορφή δεν λησμονιέται, καμία δεν μας συγκρατεί. Γι' αυτό και η ζωή μας δεν είναι μια διαδοχή από αποτυχίες αλλά μια αβέβαιη κατασκευή ολοκληρωτικά δοσμένη στην αγάπη.
Πόλεμοι γίνονται, μοναξιάς προς μοναξιά. Λαβωμένοι συγκρούονται με άλλους λαβωμένους, και με διακύβευμα την αγάπη. Αυτό που καταλογίζουμε στον άλλο δεν είναι ότι μοιράζεται με μας την ίδια πληγή αλλά ότι βρήκε τα ίδια αντίδοτα. Αγάπη είναι όταν ο καθένας πιστεύει πως ο άλλος βρήκε ένα φάρμακο διαφορετικό, και πως θα τον γιατρέψει. Όμως τον περισσότερο καιρό αγωνιζόμαστε ενάντια σε πλάσματα που μας μοιάζουν υπερβολικά, που υποφέρουν όσο κι εμείς, και ως προς αυτό είναι ακατανίκητα.”
― Pierre Mérot, Mammals