Maria2

“«Μπορεί να είσαι νέος, πρέπει όμως να καταλάβεις ένα πράγμα. Και να το θυμάσαι ό,τι και να γίνει» −έγειρε μπροστά, έτσι ώστε να μειώσει την απόσταση ανάμεσά μας, λες και σκόπευε να μου πει το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου− «οι γυναίκες είναι μυστήρια πλάσματα. Όχι ότι εμείς πάμε πίσω, έστω κι αν δεν πρόκειται να το παραδεχτούμε ποτέ. Δεν θα σου πουν ποτέ αυτό που περιμένουν να ακούσουν από εσένα. Μπορεί να είναι τρελές και παλαβές για σένα, μπορεί να φλέγονται από επιθυμία, αλλά, όσο κι αν οι εποχές αλλάζουν, όσο ανεξάρτητες κι αν είναι, στον έρωτα θέλουν να τις διεκδικήσεις. Το έχουν ανάγκη. Όχι για επιβεβαίωση, αλλά γιατί δεν μπορούν να δεχθούν την απόρριψη με την ίδια ευκολία που το κάνουμε εμείς. Είναι οι πριγκίπισσες στο δικό τους προσωπικό παραμύθι, και οι άντρες είναι εκείνοι που πρέπει να πάνε σε αυτές καβάλα στο άσπρο άλογο, όχι το αντίθετο.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Είσαι δική μου. Όχι επειδή μου ανήκεις, αλλά γιατί θέλω η μόνη σου σκέψη να είμαι εγώ. Θέλω ο κόσμος σου να περιστρέφεται γύρω μου. Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται αυτό, θέλω να είμαι τα πάντα για σένα, απλούστατα γιατί και εσύ είσαι τα πάντα για μένα. Δεν σε θέλω λοιπόν σαν τρόπαιο, σε θέλω ώστε όλα αυτά που νιώθω να βρουν ανταπόκριση. Δεν αντέχω στην ιδέα ότι κάποτε θα φύγεις μακριά μου, ότι κάποια στιγμή μπορεί να μην είμαι η επιλογή σου. Αν σε χάσω, φοβάμαι ότι θα χαθώ, το καταλαβαίνεις; Όταν βλέπω τα χέρια του πάνω σου, ζηλεύω. Θέλω η κάθε σου σκέψη, το κάθε σου βλέμμα και η κάθε σου ανάσα να είναι για μένα. Γιατί, γαμώτο μου η κάθε σκέψη, βλέμμα και ανάσα μου είναι για σένα. Μόνο για σένα»”
― Τατιάνα Τζινιώλη, Road Trip

“«Λένε ότι για όλους μας υπάρχει ένα πεπρωμένο. Δεν ξέρω αν πιστεύω σε αυτό. Ωστόσο, Άλεξ, αν υπάρχει, τότε το δικό μου πεπρωμένο είσαι εσύ, έστω κι αν εγώ δεν είμαι το δικό σου.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“Το να αναλωνόμαστε σε αμπελοφιλοσοφίες είναι το πλέον εύκολο. Μπορούμε με τον τρόπο αυτό να παραστήσουμε τους φιλόσοφους, τους διανοούμενους, τους έξυπνους, τους προχωρημένος, τους υπομονετικός, ακόμα και τους αισιόδοξους. Ωστόσο, κάτω από τη μάσκα όλων αυτών, είμαστε ένα και μόνο πράγμα: δειλοί! Μάλιστα, δειλοί! Γιατί δεν έχουμε τα κότσια να αρπάξουμε τις ευκαιρίες όταν αυτές έρχονται, για να μην κινδυνέψουμε να φάμε τα μούτρα μας. Δεν τολμάμε να ρισκάρουμε για να μην απογοητευτούμε. Αλλά ειλικρινά τώρα, τι ζωή είναι αυτή όταν στερείσαι όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα πράγματα που ουσιαστικά της δίνουν υπόσταση και αξία;”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις