Maria2

“Το να αναλωνόμαστε σε αμπελοφιλοσοφίες είναι το πλέον εύκολο. Μπορούμε με τον τρόπο αυτό να παραστήσουμε τους φιλόσοφους, τους διανοούμενους, τους έξυπνους, τους προχωρημένος, τους υπομονετικός, ακόμα και τους αισιόδοξους. Ωστόσο, κάτω από τη μάσκα όλων αυτών, είμαστε ένα και μόνο πράγμα: δειλοί! Μάλιστα, δειλοί! Γιατί δεν έχουμε τα κότσια να αρπάξουμε τις ευκαιρίες όταν αυτές έρχονται, για να μην κινδυνέψουμε να φάμε τα μούτρα μας. Δεν τολμάμε να ρισκάρουμε για να μην απογοητευτούμε. Αλλά ειλικρινά τώρα, τι ζωή είναι αυτή όταν στερείσαι όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα πράγματα που ουσιαστικά της δίνουν υπόσταση και αξία;”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Μη με ξεχάσεις, Άλεξ» επανέλαβα τα τελευταία λόγια σαν ικεσία, δευτερόλεπτα πριν το ρεφρέν επαναληφθεί.
«Γιατί να σε ξεχάσω;» ρώτησε εκείνη όλο απορία.
«Γιατί αυτό συμβαίνει όταν φεύγουμε μακριά, όταν η ζωή μας αλλάζει. Κι εσύ αυτό ετοιμάζεσαι να κάνεις. Να φύγεις! Και με πονάει όσο δεν φαντάζεσαι, αλλά δεν μπορώ...» Τα τελευταία λόγια μου έσβησαν στο ξεφύσημα μιας ανάσας.
«Τι είναι αυτό που δεν μπορείς;»
«Να είμαι εγωιστής! Όχι μαζί σου, τουλάχιστον. Θα μπορούσα να είμαι εγωιστής με ένα εκατομμύριο πράγματα και ανθρώπους, Άλεξ, αλλά όχι με σένα. Πρέπει να σε αφήσω να ανοίξεις τα φτερά σου, να ζήσεις τη νέα σου ζωή... να φύγεις...»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Τι συμβαίνει;» την είχα ρωτήσει.
«Απλά είναι θλιβερό» είχε αποκριθεί εκείνη.
«Ποιο πράγμα;»
«Η ανθρώπινη φύση. Το ότι οι άνθρωποι έχουμε τη μοναδική ικανότητα να καταστρέφουμε ό,τι πραγματικά αξίζει, ό,τι μπορεί να φέρει το φως, να κάνει τη διαφορά. Δεν είμαστε πρόθυμοι να δεχτούμε την αλλαγή, ούτε όταν αυτή είναι για το καλό μας. Με απλά λόγια είμαστε αχάριστοι. Τι πιο θλιβερό από αυτό;»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
κι ούτε που θα σε ξαναδώ.”
― Katerina Gogou