Maria2

“«Απλά, είναι αστείο, ξέρεις!»
«Ποιο πράγμα;»
«Το να ρωτάς εμένα αν έχω σκεφτεί τι θέλω. Νομίζω πως πάντα εσύ ήσουν εκείνος που δεν ήξερε τι ήθελε να κάνει, όχι εγώ. Εγώ γνώριζα... πάντα γνώριζα, ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα. Εσύ ήσουν εκείνος που πάντα μας τρέλαινες με την αναποφασιστικότητά σου, την ανικανότητά σου να πάρεις αποφάσεις. Ακόμα κι αν βαθιά μέσα σου γνώριζες τι ήθελες, κάτι που ακόμα και όσοι ήμασταν στην απ' έξω βλέπαμε ξεκάθαρα, τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες και γίνω υπερβολική, δεν είχες το θάρρος να το παραδεχτείς. Και αυτό είναι λυπηρό, ξέρεις! Όχι για μένα… Όχι... για σένα! Γιατί ξέρεις κάτι, Ανδρέα; Αν δεν έχεις το θάρρος που απαιτείται για να ζήσεις πραγματικά τη ζωή σου, ποτέ, μα ποτέ δεν θα μπορέσεις να είσαι ευτυχισμένος. Και είναι τόσο, μα τόσο κρίμα.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Οι τυπικότητες και τα δήθεν είναι τα δύο μεγαλύτερα δεινά που έχει να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα».”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Άλεξ, μη φεύγεις μακριά μου.»
«Λάθος, Ανδρέα. Ποτέ δεν έφυγα. Πάντα ήμουν εκεί. Πάντα θα είμαι.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Μη με ξεχάσεις, Άλεξ» επανέλαβα τα τελευταία λόγια σαν ικεσία, δευτερόλεπτα πριν το ρεφρέν επαναληφθεί.
«Γιατί να σε ξεχάσω;» ρώτησε εκείνη όλο απορία.
«Γιατί αυτό συμβαίνει όταν φεύγουμε μακριά, όταν η ζωή μας αλλάζει. Κι εσύ αυτό ετοιμάζεσαι να κάνεις. Να φύγεις! Και με πονάει όσο δεν φαντάζεσαι, αλλά δεν μπορώ...» Τα τελευταία λόγια μου έσβησαν στο ξεφύσημα μιας ανάσας.
«Τι είναι αυτό που δεν μπορείς;»
«Να είμαι εγωιστής! Όχι μαζί σου, τουλάχιστον. Θα μπορούσα να είμαι εγωιστής με ένα εκατομμύριο πράγματα και ανθρώπους, Άλεξ, αλλά όχι με σένα. Πρέπει να σε αφήσω να ανοίξεις τα φτερά σου, να ζήσεις τη νέα σου ζωή... να φύγεις...»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις