Maria2

“«Απλά, είναι αστείο, ξέρεις!»
«Ποιο πράγμα;»
«Το να ρωτάς εμένα αν έχω σκεφτεί τι θέλω. Νομίζω πως πάντα εσύ ήσουν εκείνος που δεν ήξερε τι ήθελε να κάνει, όχι εγώ. Εγώ γνώριζα... πάντα γνώριζα, ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα. Εσύ ήσουν εκείνος που πάντα μας τρέλαινες με την αναποφασιστικότητά σου, την ανικανότητά σου να πάρεις αποφάσεις. Ακόμα κι αν βαθιά μέσα σου γνώριζες τι ήθελες, κάτι που ακόμα και όσοι ήμασταν στην απ' έξω βλέπαμε ξεκάθαρα, τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες και γίνω υπερβολική, δεν είχες το θάρρος να το παραδεχτείς. Και αυτό είναι λυπηρό, ξέρεις! Όχι για μένα… Όχι... για σένα! Γιατί ξέρεις κάτι, Ανδρέα; Αν δεν έχεις το θάρρος που απαιτείται για να ζήσεις πραγματικά τη ζωή σου, ποτέ, μα ποτέ δεν θα μπορέσεις να είσαι ευτυχισμένος. Και είναι τόσο, μα τόσο κρίμα.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Λένε ότι για όλους μας υπάρχει ένα πεπρωμένο. Δεν ξέρω αν πιστεύω σε αυτό. Ωστόσο, Άλεξ, αν υπάρχει, τότε το δικό μου πεπρωμένο είσαι εσύ, έστω κι αν εγώ δεν είμαι το δικό σου.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Μπορεί να είσαι νέος, πρέπει όμως να καταλάβεις ένα πράγμα. Και να το θυμάσαι ό,τι και να γίνει» −έγειρε μπροστά, έτσι ώστε να μειώσει την απόσταση ανάμεσά μας, λες και σκόπευε να μου πει το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου− «οι γυναίκες είναι μυστήρια πλάσματα. Όχι ότι εμείς πάμε πίσω, έστω κι αν δεν πρόκειται να το παραδεχτούμε ποτέ. Δεν θα σου πουν ποτέ αυτό που περιμένουν να ακούσουν από εσένα. Μπορεί να είναι τρελές και παλαβές για σένα, μπορεί να φλέγονται από επιθυμία, αλλά, όσο κι αν οι εποχές αλλάζουν, όσο ανεξάρτητες κι αν είναι, στον έρωτα θέλουν να τις διεκδικήσεις. Το έχουν ανάγκη. Όχι για επιβεβαίωση, αλλά γιατί δεν μπορούν να δεχθούν την απόρριψη με την ίδια ευκολία που το κάνουμε εμείς. Είναι οι πριγκίπισσες στο δικό τους προσωπικό παραμύθι, και οι άντρες είναι εκείνοι που πρέπει να πάνε σε αυτές καβάλα στο άσπρο άλογο, όχι το αντίθετο.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις

“«Λοιπόν... κοίτα... ξέρω ότι ποτέ δεν ήμουν καλός στα λόγια. Αλλά τι λέω! Αυτό το ξέρεις καλύτερα από τον καθέναν. Άλλωστε, μου το έχεις επισημάνει άπειρες φορές τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η αλήθεια είναι πως ο λόγος που βρίσκομαι εδώ σήμερα είναι πως... δεν μπορούσα να φύγω. Προσπάθησα, αλλά δεν τα κατάφερα. Ξέρω πως σου είπα ότι μαζί σου δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι εγωιστής, πως έπρεπε να φύγω και να σε αφήσω να συνεχίσεις. Όμως, Άλεξ, δεν μπορώ να φύγω μακριά σου. Όσο κι αν το προσπαθώ. Είσαι το σπίτι μου, Άλεξ. Πάντα θα επιστρέφω σε σένα, ό,τι και να γίνει, όποιο μονοπάτι κι αν επιλέξεις να ακολουθήσεις.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις