Saliha

“Daisuke, "Kalbiniz daha tam iyileşmedi mi?" diye üzgün bir ifadeyle sordu.
"Hayatım boyunca hiç iyi olmayacak ki...”
― Natsume Sōseki, And Then

“Hiçbir insanın bir başkasını küçümseme duygusu olmadan iletişim kuramadığı çağdaş toplum, Daisuke'nin yirminci yüzyılın çöküşü dediği şeyi teşkil ediyordu. Son zamanlarda aniden kabaran yaşam iştahları, ahlak içgüdüsü üzerinde aşırı baskı yapıyordu ve onun çöküşünün habercisi durumundaydı. ÜStelik bu fenomeni Daisuke eski ve yeniye ait isteklerin çarpışması olarak da görüyordu.”
― Natsume Sōseki, And Then

“Sen dünyayı olduğu gibi kabul eden bir adamsın. Diğer bir deyişle, iradesini ortaya koyamayan bir adamsın. Çalışmaya dair bir isteğim, iradem yok dersen, sana inanmam. Sonuçta insansın. Bahse girerim her zaman bir şeyleri kaçırıyormuş gibi hissediyorsundur, bu da benim düşüncemi kanıtlıyor. Kendi irademi gerçek dünyaya uygulamadan ve bu dünyanın bir dereceye kadar, sadece benim iradem nedeniyle, hoşuma gidecek biçimde değiştiğine dair somut bir kanıt bulmadan yaşayamazdım ben. Sen sadece düşünüyorsun. Sadece düşündüğün için de zihnindeki dünya ile zihninin dışında iki farklı dünya kurmuş, öyle yaşıyorsun. Bu büyük uyumsuzluğa katlanman-manevi açıdan kocaman bir hata değil mi bu?”
― Natsume Sōseki, And Then

“Her ikisi de bu halde yıllardır duruyormuş gibi ruhlarının heyecanla titrediğini hissettiler. Bu heyecanla birlikte her ikisi de peş peşe yaşam bilincini kaybettiler. Aşklarının azabını ve aşklarının kurbanı olma duygusunu aynı anda tatmışlar, aynı zamanda gerçeklerin farkına varmışlardı.”
― Natsume Sōseki, And Then