Mojan

“به همان عالم محبت که خط سیرم از اول عمر در این عالم بوده و همیشه آن را محترم و مقدس داشته ام قسم که زندگانی چنان در دوره ی زندگی بر من تنگ گرفته که نه تنها می خواستم از تاریخ یک چنین زندگی ننگین کسی مطلع نشود؛ بلکه میل داشتم همین چند غزل ناقص هم به کلی از بین رفته، به هیچ وجه از من در صفحه ی تاریخ ایران که این اوقاتش اسباب شرمندگی آیندگان است، باقی نماند.”
― عارف قزوینی

“...
پار در سر منبر داده حکم تکفيرم
شکر می کنم کامروز زان بزرگی افتادی
گر قباله ی جنت پيشکش کنی ندهم
يک نفس کشيدن را در هوای آزادی
.”
― عارف قزوینی

“از خون جوانان وطن لاله دمیده
از ماتم سرو قدشان، سرو خمیده
در سایه گل بلبل از این غصه خزیده
گل نیز چو من در غمشان جامه دریده
چه كجرفتاری ای چرخ ،
چه بد كرداری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ
نه دین داری ،
نه آیین داری ای چرخ
از اشك همه روی زمین زیر و زبر كن
مشتی گرت از خاك وطن هست بسر كن
غیرت كن و اندیشه ایام بتر كن
اندر جلو تیر عدو، سینه سپر كن
چه كجرفتاری ای چرخ ،
چه بد كرداری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ
نه دین داری ،
نه آیین داری ای چرخ
از دست عدو ناله ی من از سر درد است
اندیشه هر آنكس كند از مرگ، نه مرد است
جان بازی عشاق، نه چون بازی نرد است
مردی اگرت هست، كنون وقت نبرد است
چه كجرفتاری ای چرخ،
چه بد كرداری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ
نه دین داری ،
نه آیین داری ای چرخ”
― عارف قزوینی

“حرف قحط است مگر باز به منبر واعظ
از قضا و قدر و عالم ذر می گوید
بوالبشر یک غلطی کرد که شیطان تا حشر
ذیحق است ار بد از افراد بشر می گوید
دست دادند به هم ریشه ی ما را کندند
حال امروز به از ريشه تبر می گوید
این سخن گر بنویسند به زر جا دارد
الحق عارف سخن سکه به زر می گوید”
― عارف قزوینی