Liudmyla Baran

“You sea! I resign myself to you also-
I guess what you mean,
I behold from the beach your crooked fingers,
I believe you refuse to go back without feeling of me.
We must have a turn together,
I undress, hurry me out of sight of the land,
Cushion me soft, rock me billowy drowse,
Dash me with amorous wet, I can repay you.”
― Walt Whitman, Song of Myself

“At the bottom of every frozen heart there is a drop or two of love―just enough to feed the birds.”
― Henry Miller, Tropic of Cancer

“Być obcym to być wolnym. Mieć za sobą wielką przestrzeń, step, pustynię. [...] Mieć swoją historię, nie dla każdego, własną opowieść, napisaną śladami, jakie zostawia się po sobie.
Wszędzie czuć się gościem, domy zasiedlać tylko na jakiś czas, nie przejmować się sadem, raczej cieszyć się winem, niż przywiązywać do winnicy. Nie rozumieć języka, przez co widzieć lepiej gesty i miny, wyraz ludzkich oczu, emocje, które pojawiają się na twarzach niby cienie chmur. Uczyć się cudzej mowy od początku, w każdym miejscu po trochę, porównywać słowa i znajdować porządki podobieństw.
Trzeba tego stanu uważnie pilnować, bo daje ogromną moc.”
― Olga Tokarczuk, Księgi Jakubowe

“But the problem with readers, the idea we're given of reading is that the model of a reader is the person watching a film, or watching television. So the greatest principle is, "I should sit here and I should be entertained." And the more classical model, which has been completely taken away, is the idea of a reader as an amateur musician. An amateur musician who sits at the piano, has a piece of music, which is the work, made by somebody they don't know, who they probably couldn't comprehend entirely, and they have to use their skills to play this piece of music. The greater the skill, the greater the gift that you give the artist and that the artist gives you. That's the incredibly unfashionable idea of reading. And yet when you practice reading, and you work at a text, it can only give you what you put into it. It's an old moral, but it's completely true.”
― Zadie Smith