Osina

“Soms hebben we andermans pijn nodig om die van onszelf te relativeren. Om ons eigen verdriet genadeloos te downgraden, om onze rotzooi draaglijk te maken. Om te beseffen wat we wel hebben. Andermans ellende maakt ons mild en egocentrisch tegelijk.”
― Lisanne van Sadelhoff, Je bent jong en je rouwt wat

“Journal writing gives us insights into who we are, who we were, and who we can become.”
― Sandra Marinella, The Story You Need to Tell: Writing to Heal from Trauma, Illness, or Loss

“Door de pijnlijke wending die mijn leven onverwachts had genomen, de afgelopen jaren, wist ik één ding: ik wilde leven. Ik wilde blijven leven, en liefhebben, met mijn armen open zoals mijn moeder altijd door het leven was gegaan. En gezond blijven en genieten van dat leven en die gezondheid, samen met al die lieve mensen om me heen en samen met het verdriet. Verdriet gaat niet weg, maar het raakt op de achtergrond wanneer je hoofd en je hart nieuwe herinneringen en ervaringen krijgen. Het is echt zo: de scherpe randies gaan ervanaf. ledereen krijgt zijn portie, vroeg of laat. Het gaat er niet om wat er op je bordje komt, het gaat erom hoe je met dat volle bordje omgaat. Ik hoefde het verdriet om mijn moeder ook niet langer op te lossen, zoals ik liefdesverdriet altijd had willen oplossen, zoals ik mijn carrière altijd had willen regelen, zoals ik altijd mijn hele leven had willen regisseren. Ik neem mijn verdriet mee, onder mijn arm, welke vorm het ook in de toekomst zal aannemen.”
― Lisanne van Sadelhoff, Je bent jong en je rouwt wat

“It’s hard to imagine that Clarence was once a normal person, a college student, football player and bespectacled counselor at the Jamesburg State Home for Boys. He had a face that would look at home at any point in history. It was the face of an exotic emperor, an island king, a heavyweight boxer, a shaman, a chain-gang convict, a fifties bluesman and a deep soul survivor. It held one million secrets and none at all.”
― Bruce Springsteen, Born to Run