Meltem17

“Bombaları düşünüyor olmamız ne tuhaf, değil mi? Yakında tepemize ineceklerine şüphe yok.”
― George Orwell, Coming up for Air

“Emek ucuz,ekmek ise pahalıydı. [İnsan ne ile yaşar?]”
― Tolstoy

“Mustafa Kemal'in Askerleriyiz

Mustafa Kemal'in askerleriyiz.
Hiç düşündünüz mü...
Nereden çıktı bu slogan?
İlk kim söyledi?

Sene 2006.
Aylardan Haziran.
Yer, Danıştay.
Mustaf Kemal'in doğumunun 125'inci yılı dolayısıyla konferans düzenleniyor, ayakta alkışlanan konuşmacı anlatıyor: "Atatürk Türkiyesi'nden rahatsız olanların yapması gereken, atatürk'ü unutturmaktı. Onu yapıyorlar.Cumhuriyet'ın nasıl kurulduğunu, milli mücadeleyi çocuklarımıza iyi anlatmak zorundayız. 1948'den beri Mustafa Kemal'in askeriyim, terhis olmak istemiyorum".

Turgut Özakman'dı o.
Mucidi odur.

Peki, 1948'den beri askeriyim diyen, terhis olmak istemiyorum diyen Turgut Özakman, 1948'de yedek subay falan mıdır? Alakası yoktur.

İçinde "asker" kelimesi geçiyor ya. Dincileri-liboşları boşverdim, bazı CHP yöneticileri bile bu sloganı "militarist" zannediyor. Halbuki, tam tersine, sivil'dir, hukuki'dir.

Turgut Özakman, 1948'de henüz 18 yaşındadır, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğrencisidir. Milli Mücadelenin izini sürebilmek için Ankara'dan Afyon'a kadar yürür. Mecazi anlamda söylemiyorum, otomobil veya trene binmeden, tabana kuvvet, yürür. Güzergah üzerinde yaşayan, Kurtuluş Savaşı'na şahit olmuş ve 1948'de hala hayatta olanları bulur. Hatıraları dineler, defterler dolusu notlar alaır, fotoğraflar toplar. Bıyıkları yeni yeni terlemeye başlamış bu delikanlının yaya olarak gerçeleştirtiği tarihi seyahat, 10 gün sürer... Ve bu attığı adımlar, Şu Çılgın Türkler fikrinin çıkış noktasıdır.

1948'den beri askeriyim dediği, işte budur.
Bireysel şuurdur.
Cumhuriyet tarihinin en çarpıcı sloganı Mustafa Kemal'in askerleriyiz. Cumhuriyet tarihinin en çarpıcı kitabı Şu Çılgın Türkler'in özetidir. Terhis olmak istemiyorumdan kastı ise, bıkmadan usanmadan, anlatmaya devam etme azmidir.
"Hakikate ihanet etmeyelim" derdi.
Buna didindi, son nefesine kadar.
Huzur içinde yat hocam.
Vatan sana minnettar.

Sayfa:18-19”
― Yılmaz Özdil, İsim Şehir Artist

“Halk giderek entelektüel faaliyetten uzaklaştı
ve sonunda koca Roma barbar kabilelerinin darbeleri altında ve
Hristiyanlığın yalancı cennetinde yok oldu gitti. Avrupa, Orta
Çağ'da bir cahiller cehennemİ oldu.
İskenderiye Kütüphanesi'nin bu acıklı sonu, bana dünyamızın
bugün içinde bulunduğu durumu hatırlatmaktadır.
Aydınlanmadan giderek uzaklaşan dünya da kütüphanelerini,
üniversitelerini, araştırma kurumlarını ihmal etmeye başladı;
ihmal etmekle kalmadı, onları faal bir şekilde tahrip yoluna saptı
ve aynen çöküşteki Roma gibi, halk, yazılı ve sözlü medya, vurdumduymaz
oldu; bazı işadamları, köşe yazarları da bu tahribi
planlayan hükumetiere alkışta ifadesini bulan tam bir gaHet (ve
kısa görüşlü çıkar) yarışında. Bu işin sonu nereye varır? Biz kendimizi
batırmakta direnirsek, bizi kim kurtarır?”
― Celal Şengör, Bir Toplum Nasıl İntihar Eder?