Αναστασια

“«Εύχομαι να μη σε είχα συναντήσει ποτέ!» του είπε με χαμηλή φωνή. «Έτσι δεν θα υπήρχε λόγος να θέλω να σ’ εντυπωσιάζω. Δεν θα υπήρχε λόγος να σε θέλω. Δεν θα υπήρχε λόγος να κλαίω για σένα μέχρι να με πάρει ο ύπνος, ούτε να πονάω. Δεν θα είχε ραγίσει η καρδιά μου. Δεν θα με πλήγωναν οι ξεχασμένες υποσχέσεις που κάποτε ανταλλάξαμε. Δεν θα χρειαζόταν να υποκρίνομαι πως δεν με νοιάζει. Δεν θα χρειαζόταν ν’ αντέξω όλα όσα μου έχεις κάνει και που με άδειασαν. Δεν θα χρειαζόταν να σ’ αγαπάω.»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μέχρι το τέλος του χρόνου

“«Ακόμη δεν λες να το καταλάβεις; Είναι αγάπη, Κρυσταλλία» της είπε, θυμίζοντάς της λόγια που της είχε πει η Μαρίνα κάποτε,σαν σε μια άλλη ζωή. «Μπορεί να μην είναι πάντα τέλεια, αλλά το σημαντικό είναι να τη βιώνεις. Η αγάπη είναι σαν το νερό. Μπορεί να σε ξεδιψάσει στις πιο απελπισμένες σου στιγμές.»
«Μπορεί, όμως, και να σε πνίξει» ψιθύρισε η Κρυσταλλία.
«Μπορεί» συμφώνησε ο Κωνσταντίνος και έφερε τα χέρια της στο στόμα του και τα φίλησε. «Αλλά είναι ένα ρίσκο που είμαι πρόθυμος να πάρω. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ άλλη μια μέρα μακριά σου. Δεν
μπορώ...»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μέχρι το τέλος του χρόνου

“«Είσαι δική μου. Όχι επειδή μου ανήκεις, αλλά γιατί θέλω η μόνη σου σκέψη να είμαι εγώ. Θέλω ο κόσμος σου να περιστρέφεται γύρω μου. Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται αυτό, θέλω να είμαι τα πάντα για σένα, απλούστατα γιατί και εσύ είσαι τα πάντα για μένα. Δεν σε θέλω λοιπόν σαν τρόπαιο, σε θέλω ώστε όλα αυτά που νιώθω να βρουν ανταπόκριση. Δεν αντέχω στην ιδέα ότι κάποτε θα φύγεις μακριά μου, ότι κάποια στιγμή μπορεί να μην είμαι η επιλογή σου. Αν σε χάσω, φοβάμαι ότι θα χαθώ, το καταλαβαίνεις; Όταν βλέπω τα χέρια του πάνω σου, ζηλεύω. Θέλω η κάθε σου σκέψη, το κάθε σου βλέμμα και η κάθε σου ανάσα να είναι για μένα. Γιατί, γαμώτο μου η κάθε σκέψη, βλέμμα και ανάσα μου είναι για σένα. Μόνο για σένα»”
― Τατιάνα Τζινιώλη, Road Trip

“Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου.
Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου.
Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει.
Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.
«Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;»
Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.”
― Alkyoni Papadaki