Drilona Muca

“The Job Application

Esteemed gentlemen,
I am a poor, young, unemployed person in the business field, my name is Wenzel, I am seeking a suitable position, and I take the liberty of asking you, nicely and politely, if perhaps in your airy, bright, amiable rooms such a position might be free. I know that your good firm is large, proud, old, and rich, thus I may yield to the pleasing supposition that a nice, easy, pretty little place would be available, into which, as into a kind of warm cubbyhole, I can slip. I am excellently suited, you should know, to occupy just such a modest haven, for my nature is altogether delicate, and I am essentially a quiet, polite, and dreamy child, who is made to feel cheerful by people thinking of him that he does not ask for much, and allowing him to take possession of a very, very small patch of existence, where he can be useful in his own way and thus feel at ease. A quiet, sweet, small place in the shade has always been the tender substance of all my dreams, and if now the illusions I have about you grow so intense as to make me hope that my dream, young and old, might be transformed into delicious, vivid reality, then you have, in me, the most zealous and most loyal servitor, who will take it as a matter of conscience to discharge precisely and punctually all his duties. Large and difficult tasks I cannot perform, and obligations of a far-ranging sort are too strenuous for my mind. I am not particularly clever, and first and foremost I do not like to strain my intelligence overmuch. I am a dreamer rather than a thinker, a zero rather than a force, dim rather than sharp. Assuredly there exists in your extensive institution, which I imagine to be overflowing with main and subsidiary functions and offices, work of the kind that one can do as in a dream? --I am, to put it frankly, a Chinese; that is to say, a person who deems everything small and modest to be beautiful and pleasing, and to whom all that is big and exacting is fearsome and horrid. I know only the need to feel at my ease, so that each day I can thank God for life's boon, with all its blessings. The passion to go far in the world is unknown to me. Africa with its deserts is to me not more foreign. Well, so now you know what sort of a person I am.--I write, as you see, a graceful and fluent hand, and you need not imagine me to be entirely without intelligence. My mind is clear, but it refuses to grasp things that are many, or too many by far, shunning them. I am sincere and honest, and I am aware that this signifies precious little in the world in which we live, so I shall be waiting, esteemed gentlemen, to see what it will be your pleasure to reply to your respectful servant, positively drowning in obedience.

Wenzel”
― Robert Walser, Selected Stories

“I think we are well advised to keep on nodding terms with the people we used to be, whether we find them attractive company or not. Otherwise they turn up unannounced and surprise us, come hammering on the mind’s door at 4 a.m. of a bad night and demand to know who deserted them, who betrayed them, who is going to make amends. We forget all too soon the things we thought we could never forget. We forget the loves and the betrayals alike, forget what we whispered and what we screamed, forget who we were. I have already lost touch with a couple of people I used to be…”
― joan didion, Slouching Towards Bethlehem

“Unë mendoj kështu: kur qesh një njeri, nuk shihet dot me sy! Se të qeshurit ia bën më të theksuar vulgaritetin njeriut, i theksohet diçka poshtëruese, ndonëse vetë personi as që dyshon ndonjëherë për këtë. Se as këtë s’e dimë: çfarë shpreh fytyra jonë kur flemë?

Dikujt i shpreh mençuri, një tjetri i shpreh banalitet, deri idiotësi, një i tretë kur fle, duket qesharak. Nuk di nga se vjen; ajo që desha të them është se si në rastin e parë, ashtu edhe në të dytin personi nuk di asgjë. Ka shumë që nuk dinë të qeshin, ndonëse këtu dija s’para hyn në punë; të qeshurit është dhunti, s’ke si e rregullon. Diçka edhe e arrin, duke i mposhtur brenda vetes instinktet e këqija, por fare pak.

Shumëkush e tregon veten si në pëllëmbë të dorës kur qesh. Kurse mua deri edhe e qeshura e mençur më është e pështirë. Them se kërkesa e parë për të qenë e qeshura ashtu si duhet, është të qenit i sinqertë. Po ku e gjen atë te njerëzit? Të qeshurit e sinqertë parashikon mposhtjen e ligësisë, po pse e lehtë është kjo? Ndaj dhe jo rrallë njerëzit qeshin me ligësi.

Kur shoqërohet nga sinqeriteti dhe privohet nga ligësia, të qeshurit del i gëzueshëm, i ëmbël, por ku e gjen gëzimin dhe ëmbëlsinë ndër njerëzit? Se të qenit i gëzuar është tipari më i shquar i njeriut! Por ndodh edhe kështu: orvatesh dhe jo pak të zbërthesh një karakter dhe s’ia arrin dot, mjafton që njeriu të qeshë, dhe karakteri i tij të hapet si në pëllëmbë të dorës. Kuptohet, kur të qeshurit është i sinqertë. Njeriu di të qeshë me zemërmirësi vetëm atëherë, kur ka zhvillim ngjarjesh lumturuese.

Nuk e kam fjalën për nivelin e zhvillimit mendor të njeriut, po flas për shpalosjen e karakterit të tij përmes të qeshurit, për tërësinë e vetive si njeri. As heshtja, as të qarët, as të folurit, as të emocionuarit nga veprimet fisnike të të tjerëve nuk arrijnë dot ta tregojnë njeriun aq sa e tregon të qeshurit. Qesh mirë, domethënë, është i mirë! Në iu rëntë në sy qoftë edhe një gram marrëzie në të qeshurit e tjetrit, dijeni, ky njeri s’e ka të theksuar dinjitetin vetjak.

Qoftë edhe kjo: dikush prej natyre është tejet i komunikueshëm, por ju duket disi banal e deri i lëshuar në sjelljen me njerëzit, dijeni se është natyrë vulgare; në rast se ju bie në sy në sjelljen e tij diçka fisnike, dijeni se o shtiret, o e ka të huazuar nga të tjerët. Ky njeri me kalimin e kohës ka për të ndryshuar për keq! Një i tillë mund të kapet pas “të dobishmes”, por ciniken do ta flakë pa pikën e keqardhjes, ashtu si këmbejnë njëra – tjetrën edhe shkulmet rinore, frelëshuara të të qeshurit të tij të ngazëllyer.”
― Fyodor Dostoyevsky, The Adolescent

“What is youth? A dream. What is love? The dream's content.”
― Søren Kierkegaard, Either/Or: A Fragment of Life