Ercan Başar

“Yaradılıştan gelen hikmeti yüreğinde taşıyan bir kimse rabbin kıymetli kulu olarak kalmak istiyorsa iyi ve kötünün arasında gerçekleşen bir rekabette bile tarafsızlığını korumalıydı. Çünkü taraf olmak beşere mahsus bir zayıflıktı. İnsanoğlu dersler çıkarsın diye yaşanmış kıssalar galiba eğitici öğretici olmanın dışında kalabalıkların cehaletini daha da cezbediyordu ki Allah’tan başkasına baş kesmeyen Azazel’in Âdem’e secde etmeyişini bir isyanmış gibi tasavvur eden insanlık, onun yaratıcıya duyduğu aşkı değil de bu aşkın gururundan yaptığı küstahlığı şeytanlaştırıp ilahi bir kötülük simgesi yaratmışlardı. Üstüne üstlük noksan zekaları kavrayabilsin diye hikaye edilmiş bu kavram harbini sanki kendi sefil dünyalarındaki sınırlı boyutlarla açıklayıp daha az günaha giriyorlarmış gibi hayal alemlerindeki Âdem’i dal taşak saldıkları Cennet bahçelerinde Havva ile seviştirdiği için Azazel’i suçladılar. Tıpkı Allah’ı, karşısına çıkılıp hesap verilecek bir kimseymişçesine tahayyül ettikleri gibi dünyanın ilk sevişmesine de yasak meyvayı yemek dediler. Aslında her şey ve aynı zamanda hiçbir şey olan Allah kavramı hakkında düşünmek, en azından tabiatın kırılganlığında yahut azametinde onu aramak yerine kurt masallarına inanmayı tercih eden ve hatta yenilerini geliştirmekten kaçınmayan insanlık için yeryüzünden silinmek en adil sondu galiba.”
― Cihan Gülbudak, Habis Kıssa

“Be hey angut, hiç mi korkun yok benden? Hadi İsrafil olduğumu bilmiyorsun da aramızdaki sıklet farkından da mı çekinmiyorsun?" Galiba bu kez Boncuk'un işi biraz zordu. Yine de yiğitliği elden bırakmadan adeta bir bitirim gibi doğruldu ve sanki hiç etkilenmemişçesine karşısındaki deve şunları söyledi, "Ne yani anasını biraz fazla emmiş her ergen irisine eyvallah çekip, boyun mu eğeceğiz? Ben adına İmparator denen ve kendini muhafızlarla, kılıç ve kalkanla, mızrak ve oklarla, büyüyle ve zehirler ile sarıp sarmalayan boyu senin en az on katın büyük devlere kafa tuttum vaktiyle. Neden senden korkayım?”
― Cihan Gülbudak, Habis Kıssa

“Bazen çişinin geldiğini veya susuzluktan kavrulduğunu unutacak kadar sayfalara gömüldüğü için tarih boyunca kenarda köşede kalmış yüksek zevklerin çarşamba pazarı denilecek eski fabrika binasının rutubetli deposuna belki de hiç inmemişti. Burada neler yoktu ki? Padişah Birinci Ahmet’in gavur icadı diye yakıp parçalattığı ancak büyük bir rüşvet karşılığı enkazı Satanay tarafından satın alındıktan sonra Macar bir usta tarafından 1800’lü yıllarda yeniden toplattığı o şöhretli org, Nazi şifreleme makinası olan Enigma’nın çözülmesi için geliştirilen Colossus isimli bir buçuk tonluk bilgisayar, tamamı Kabe içinden çıkarılmış elli beş adet çeşitli büyüklükte ve biçimde put, Da Vinci’nin Sforzalar için yaptığı kanatlı bir ornitopter, yaşayan son büyük cadı Shipton Ana’nın obsidyen küresi, Zekeriya peygamber içindeyken kesilen ağacın kütüğünden yapılmış baba Forqueray’a ait viole de gamba, hemen hemen hepsi 1930 öncesi elektrik laboratuvarlarından toplanmış siklotron, Wimshurst üreteci, plazma küreleri, Van de Graaff jenaratörleri yahut Tesla’nın ölmeden önce üzerinde çalıştığı son keşfi olup zamanda yolculuk yapmak, hava koşullarını yönetmek, depremler tetiklemek ya da tek bir patlamayla milyonlarca insanı yok edebilecek keşfi telefors modüllerinin ilk prototiplerini ve nicesini burada bulmak mümkündü...”
― Cihan Gülbudak, Habis Kıssa

“Ancak nereden okumuş görmüşse sözüm ona tanrıyı öldüren o pos bıyıklı filozofun Sokrates'le alıp veremediği konularda kestiği ahkamlar aklına gelen adam bütün teklifsizliğiyle, "Şimdi Beybaba, barika-i efkardan mukaddeme-i hakikat doğar, doğar da eytişim yapacağız diye maymuna dönmeyelim. Anladım ki sen düşünürken suyu bulandıranlardansın. Böylece çirkinliğin ve soysuzluğun görünmediği gibi canavarca düşüncelerin de okunmuyor, cehaletini kanıtlamaya mecbur bıraktığın kimseler de senin çamuruna batıp kalıyor." deyip atmıştı. Sakin görünmeye çalışsa da Sokrates'in etekleri çoktan tutuşmuş, tokatla tutturduğu ritim sanki hafiften aksamış ve karşısındaki daltabana ettiği lafları teker teker yutturmak için yeniden lafa girmişti, "Evlat ben Atina yargıçlarının idama mahkum ettiği ama Atina halkının kurtarmaya, kaçırmaya çalıştığı buna rağmen kaderine boyun eğmiş bir zavallı adamım, nerem çamur nerem pislik olabilir, üstelik..." dediği an adam lafını yine kabaca bölmüş ve saldırmıştı, "Be hımbıl, Atina'dan yahut ölümden kaçmadıysan bir sebebi vardır. Ki bence sen, ölüme mahkum edilmedin ölümü çağırdın ve böylece yaşamanın değil ölmenin, tövbe ederek affedilmenin, günah çıkartarak temizlenmenin o iğrenç çağını açtın.”
― Cihan Gülbudak, Habis Kıssa