Taha

Add friend

Taha’s Bookshelves

to-read‎ (67)
currently-reading‎ (7)

read‎ (83)
did-not-finish‎ (0)

read-a-while-ago‎ (24)
listened‎ (3)

currently-listening‎ (2)
don-t-want-to-finish‎ (2)

Stats | More…

Taha is Currently Reading

Taha is currently reading

Metamorphosis and Other Stories

by Franz Kafka

bookshelves: currently-reading

Reading for the 2nd time

Rate this book

Clear rating

1 of 5 stars 2 of 5 stars 3 of 5 stars 4 of 5 stars 5 of 5 stars

Taha said:

This review has been hidden because it contains spoilers. To view it, click here.

" (of een 4,5. oh en ik heb 3 van de verhaaltjes in dit boek gelezen in mijn versie.)

Dit is mijn eerste ervaring met Kafka lezen. Hoewel ik niet lekker in Metamorphosis kwam, pakte ik steeds grager dit boek met drie korte verbalen (ook nog In the Penal (of een 4,5. oh en ik heb 3 van de verhaaltjes in dit boek gelezen in mijn versie.)

Dit is mijn eerste ervaring met Kafka lezen. Hoewel ik niet lekker in Metamorphosis kwam, pakte ik steeds grager dit boek met drie korte verbalen (ook nog In the Penal Colony en the Judgement) op. De verhalen laten je achter met een vraag wat je nou precies gelezen had en een suggestie van diepere betekenis. Voor mij, een drang om analysis te lezen. Na deze verhalen te lezen vind ik het jammer dat ik niet in een boekenclub zit om te bespreken.

(Onderstaande spoilt alle verhalen heel erg. Het is leuker te lezen als je de verhaaltjes gelezen hebt. Vertel me daarna maar wat je vond!)

Met mijn beperkte vaardigheid in literaire analyses zou ik zeggen dat:
Metamorphosis gaat over een jonge en partnerloze man des huize. Hij biedt alles aan zijn gezin (ouders en zus). Maar, hij is niets. Hij is een kakkerlak (geworden). Zijn zus is nog sympathisch en liefdevol naar ben. Zijn vader is vol haat. En zijn moeder, die kan de realiteit niet aanvaarden. In zijn gedachte is de kakkerlak sympathiek. Hij wilt het beste met zijn familie, en helemaal zijn liefdevolle zus wil hij de kansen geven die hij vindt dat zij verdient.
Uiteindelijk sterft de kakkerlak-man omdat hij steeds verder emotioneel verwaarloosd wordt.
Het verhaal deed me denken aan een man met een jeugd die hem nooit toe heeft gelaten volwassen te worden. Zijn enige reden om te leven lijkt het geven van de vruchten van zijn arbeid aan zijn familie te zijn. Wanneer hij dat niet meer kan valt hij terug tot verwaarloosd worden. Tot het punt dat hij niet meer als persoon wordt gezien, maar als ding. Tot het punt dat hij zichzelf verwaarloosd. Tot het punt dat hij sterft.
Ik vond het boek leuk, grappig en herkenbaar geschreven, ondanks dat het zo een absurde situatie is. Je lijkt in alle oprechtheid de consequenties van de absurditeit te volgen. En toch lijkt het dieper te zijn dan een man die een kakkerlak wordt.

In the Penal Colony volg je een reiziger zijn interactie met een officier en zijn overdreven martel en executiemachine. Je leest het verhaal van een overtuigde man die in de isolatie van zijn cultuur absurdheid normaal is gaan vinden. Je volgt gedurende het boek de buitenstaander, officier, een soldaat en een veroordeelde (voormalig soldaat). Elk neemt een unieke rol in, in het verhaal. De officier is fanatistisch. De buitenstaander is terughoudend. De soldaat is dociel. En de veroordeelde is kinderlijk. Wanneer de officier geconfronteerd wordt met de realiteit van hoe absurd zijn overtuigingen zijn, volgt hij nadrukkelijk zijn nauwe en unieke morele kompas om zichzelf te veroordelen voor zijn misdaden. Het verhaal toont voor mij hoe waanbeelden een mens kunnen leiden tot destructieve uitkomsten. Het doet dit op een leuke en speelse manier. Het hele boek was ik overtuigd dat de buitenstaander bestraft zou worden om de status quo in stand te houden. Maar het boek verrasde me. Ik voelde me cynisch terwijl ik de uitkomst van het boek las: Waarom zou de officier niet oprecht geloven in de rechtvaardigheid van het systeem waarin hij zich bevind? Tuurlijk zouden vele machthebbers alles aan doen om die macht te behouden. Maar ik las pagina na pagina over een mens met passie voor rechtvaardigheid, hoewel zijn overtuiging volledig fout bleek te zijn. En toen hij daarmee werd geconfronteerd, was hij overtuigd zelf niet rechtvaardig te zijn.
Hoe onze eigen morele kompassen ons soms tot gruwelijke situaties kunnen leiden.

The Judgement was een moeilijk boek te begrijpen, vond ik. Je volgt een man die regulier contact heeft met een vriend die een leven in Rusland heeft opgebouwd. In zijn brieven houdt hij de realiteit van zijn eigen geluk terug. Tot hij met zijn verloofde praat, en zij in oprechtheid uit het jammer te vinden dat hij niet eerlijk is naar zijn vriend. Niet eerlijk over haar en hun komende huwelijk. De man is bang de gevoelens van zijn in Rusland geïsoleerde desolute vriend te schaden. Hij wil niet dat zijn vriend zich gedrongen voelt terug te komen nadat zijn vriend toenemende ontevredenheid uit over zijn bezoeken terug. Maar toch schrijft de man in oprechtheid over zichzelf. Voor hij die brief verstuurt gaat hij naar zijn vader voor perspectief. En dan... blijkt dat zijn vader voor lange tijd de correspondant is. En zijn vader lacht de man uit en pest hem voor zijn gedrag. En veroordeelt (judgement) hem. Het oordeel is te verdrinken. En zo rent de man de straat op, naar de rivier, om zichzelf te verdrinken.
Ik ga het einde nog eens herlezen want ik kon de wending niet bevatten. Is de man veroordeeld voor onoprechtheid?
Het verhaal leefde desalniettemin bij mij. Na ver van huis te verhuizen kom je erachter dat je contact met vrienden veel vormen aan begint te nemen. Dit geldt ook voor vrienden in je directe omgeving. Soms deel je dingen uit een sociale gewoonte. Soms houdt je dingen voor uit respect. Maar uiteindelijk is het niet sociaal of respectvol om contact met iemand te houden uit een gevoel van plicht naar hen. Je helpt ze er niet mee. De vriend in het verhaal bleek stervende te zijn. Hoe kan zoiets iemand niet bewegen tot oprechte empathie? Is dat de kern van de misdaad? Misschien was voor Franz Kafka het een van de ergste dingen om je voor te doen als een vriend naar iemand waar je geen vriendschappelijkheid naar toont.
Ik weet het niet.

Al deze verhaaltjes zette me aan het denken terwijl ik genoot van de vlotheid waarin dingen zich ontwikkelden. De personages leefden. Ze voelden (vaak) als mensen met overtuigingen en een eigen wil, waardoor het verhaal dynamisch voelde. Soms onverwachts. De vrouw die verontwaardigd is dat haar man een vriend niet vertelt over hun huwelijk is helemaal niet vreemd, maar toch was het iets zo echts dat ik het niet in een verhaal verwachtte. De man die zichzelf veroordeeld voor onrechtvaardig zijn klopte perfect met de persoge – en de buitenstaander die zich terughoudt van het uitspreken van zijn gevoel van onrechtvaardigheid evenals. De kakkerlak-man wiens levenszin verdwijnt nadat zijn nut verdwijnt voelde kloppend – en de verschillende reacties van de familieleden; van walging tot poging tot sympathie, voelde passend. En toch was ik verrast bij veel van dit wat heel goed pasde. ...more "

Oct 16, 2024 12:56AM · see review