Bodthajorn Publishing

“วันหนึ่งในฤดูหนาว สมัยที่คุณเป็นนักเรียนมัธยม หิมะกำลังตก คุณกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างจนลืมสิ่งอื่น คุณได้ยินเสียงพระเจ้าในตัวคุณ และคุณก็พยายามจะลืมพระองค์ให้ได้ คุณเห็นว่าโลกนี้เป็นหนึ่งเดียว แต่คุณคิดว่าถ้าสามารถหลับตาลงไม่มองภาพนี้ คุณจะเศร้าหมองได้มากกว่าและมีสติปัญญาล้ำเลิศกว่าด้วย ซึ่งคุณก็คิดถูกแล้ว มีแต่คนที่ฉลาดมากๆ หม่นหมองมากๆ เท่านั้นที่จะเขียนบทกวีได้ดี ดังนั้นคุณจึงยืดอกอย่างหาญกล้าและแบกรับความเจ็บปวดของการไร้ศรัทธา เพียงเพื่อจะได้เขียนบทกวีดีๆ แต่หารู้ไม่ว่าเมื่อคุณสูญเสียเสียงข้างในที่ว่านั้นไป สุดท้ายคุณจะลงเอยอย่างโดดเดี่ยวในจักรวาลอันว่างเปล่า”
― Orhan Pamuk, Snow

“มารโควัลโดกลับไปมองดวงจันทร์ แล้Œวก็ไปมองสัญญาณไฟจราจรซึ่งอยู‹ไกลออกไปเล็กน้อย ไฟจราจรส่องแสงสีเหลือง เหลือง และเหลือง สว่‹างแล้Œวดับ ๆ อยู่อย่างนั้น
มาร์โควัลโดเปรียบเทียบดวงจันทรกับไฟจราจร ดวงจันทร์ก็มีสีเหลืองเหมือนกัน เหลืองซีดดูลึกลับ แต่‹ก็มีสีเขียวกับสีฟ้‡าเปšนพื้นหลังด้Œวย ส่‹วนไฟจราจรมีสีเหลืองอ๋Žอย ดวงจันทร์สาดแสงของมันอย่างสงบ ไม่เร่งร้อน นาน ๆ ทีเมื่อมีริ้วเมฆบาง ๆ มาบดบัง มันก็ผละไปอย่างงามสง่‹า ขณะที่ไฟจราจรได้แต่‹สว่‹างแล้วดับ สว่างแล้Œวดับอย่างกระหืดกระหอบ เริงร่าอย่างจอมปลอม เหนื่อยหน่ายและไร้อิสระ”
― Italo Calvino, Marcovaldo

“ลมเริ่มพัด เหล่าใบไม้สีทองลอยวืดพลิ้วไปกลางอากาศมาร์โควัลโดยังคิดว่ามีต้นไม้ใบเขียวดกอยู่ข้างหลังตน แต่แล้วฉับพลัน เขาคงจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังตากลมอย่างไร้สิ่งกำบัง จึงเหลียวหลังไปดู ไม่มีต้นไม้อยู่แล้ว มีแต่แท่งไม้เล็ก ๆ กับก้านโกร๋น ๆ แตกออกเป็นวง และใบสุดท้ายเหลืองอยู่บนยอด ส่วนอื่นที่เหลือดูมีสีดำในแสงสีรุ้ง คนบนทางเท้ากับอาคารบ้านเรือนส่วนหน้าดูเหมือนเป็นปีก และกลางอากาศเหนือสีดำนั้นก็มีหมู่ใบสีทองแวววาวนับร้อยลอยวน และมีมือสีแดงสีชมพูอีกนับร้อยชูขึ้นจากเงาเพื่อจะคว้ามัน และสายลมก็พัดใบไม้สีทองไปยังสายรุ้งที่ปลายถนนพร้อมกับมือและเสียงร้อง และแล้วใบสุดท้ายก็หลุดออกไปด้วย จากสีเหลืองแปรเปลี่ยนเป็นสีส้ม แดง ม่วง คราม เขียว และเหลืองอีกครั้ง ก่อนจะหายลับไป”
― Italo Calvino, Marcovaldo

“นายไม่ไว้ใจคนที่ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับใคร มีแนวคิดแบบตะวันตก ขณะเดียวกันก็มีความเชื่อในพระเจ้าในแบบของตัวเองอยู่เงียบๆ ตามลำพัง นายมองว่าคนที่ไม่เชื่อในพระเจ้าแต่ยังเข้าร่วมกับชุมชน ยังน่าเชื่อถือได้มากกว่าคนสันโดษที่เชื่อในพระเจ้าเสียอีก สำหรับนายแล้ว คนสันโดษน่าสมเพชเวทนาและบาปยิ่งว่าคนที่ไม่เชื่อในพระเจ้า”
― Orhan Pamuk, Snow