Bodthajorn Publishing

“นายไม่ไว้ใจคนที่ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับใคร มีแนวคิดแบบตะวันตก ขณะเดียวกันก็มีความเชื่อในพระเจ้าในแบบของตัวเองอยู่เงียบๆ ตามลำพัง นายมองว่าคนที่ไม่เชื่อในพระเจ้าแต่ยังเข้าร่วมกับชุมชน ยังน่าเชื่อถือได้มากกว่าคนสันโดษที่เชื่อในพระเจ้าเสียอีก สำหรับนายแล้ว คนสันโดษน่าสมเพชเวทนาและบาปยิ่งว่าคนที่ไม่เชื่อในพระเจ้า”
― Orhan Pamuk, Snow

“หิมะ!” มาร์โควัลโดตะโกนบอกเมีย ความจริงคือตั้งท่าจะตะโกน แต่เสียงดังออกมาแผ่ว ๆ หิมะตกใส่เสียง ไม่ใช่สิ ตกใส่ความเป็นไปได้ที่จะส่งเสียง เหมือนที่ตกใส่แนว
เส้น สีสัน และทิวทัศน์ เสียงในบริเวณที่มีอะไรหุ้มจึงไม่สั่น”
― Italo Calvino, Marcovaldo

“วันหนึ่งในฤดูหนาว สมัยที่คุณเป็นนักเรียนมัธยม หิมะกำลังตก คุณกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างจนลืมสิ่งอื่น คุณได้ยินเสียงพระเจ้าในตัวคุณ และคุณก็พยายามจะลืมพระองค์ให้ได้ คุณเห็นว่าโลกนี้เป็นหนึ่งเดียว แต่คุณคิดว่าถ้าสามารถหลับตาลงไม่มองภาพนี้ คุณจะเศร้าหมองได้มากกว่าและมีสติปัญญาล้ำเลิศกว่าด้วย ซึ่งคุณก็คิดถูกแล้ว มีแต่คนที่ฉลาดมากๆ หม่นหมองมากๆ เท่านั้นที่จะเขียนบทกวีได้ดี ดังนั้นคุณจึงยืดอกอย่างหาญกล้าและแบกรับความเจ็บปวดของการไร้ศรัทธา เพียงเพื่อจะได้เขียนบทกวีดีๆ แต่หารู้ไม่ว่าเมื่อคุณสูญเสียเสียงข้างในที่ว่านั้นไป สุดท้ายคุณจะลงเอยอย่างโดดเดี่ยวในจักรวาลอันว่างเปล่า”
― Orhan Pamuk, Snow

“มาร์โควัลโดผู้นี้มีสายตาที่ไม่ค่อยจะเหมาะกับชีวิตในเมืองเท่าใดนัก เพราะไม่ว่าจะเป็นป้ายต่าง ๆ หรือสัญญาณไฟจราจร ตู้กระจกร้านค้า ป้ายเรืองแสง และใบปิด ซึ่งได้รับการค้นคว้าออกแบบมาให้สะดุดตาคน ต่างไม่เคยหยุดสายตาของเขาที่ดูเหมือนทอดไปในทะเลทรายไว้ได้ แต่พอเป็นใบไม้สักใบที่เหลืองคากิ่ง หรือขนนกที่ติดอยู่ในกระเบื้องหลังคา กลับไม่เคยหลุดรอดสายตาเขาไปเลย ไม่มีเหลือบบนหลังม้าตัวไหน หรือรูปลวกในแผ่นไม้รูใด ตลอดจนเปลือกลูกมะเดื่อที่บี้แบนติดบาทวิถีชิ้นไหน ที่มาร์โควัลโดจะไม่สังเกตเห็น และเก็บมาครุ่นคิด ทำให้รู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล รวมทั้งความปรารถนาแห่งหัวใจ และความทุกข์ยากของชีวิตตน”
― Italo Calvino, Marcovaldo