Bodthajorn Publishing

“ผู้ชายมีอยู่สองประเภท ประเภทแรก พวกนี้ไม่ตกหลุมรักใครจนกว่าจะได้เห็นผู้หญิงตอนกำลังกินแซนด์วิช ตอนกำลังหวีผม และรู้ว่าเธอสนใจเรื่องไร้สาระเรื่องใดบ้าง ทำไมเธอถึงโกรธพ่อตัวเอง และคนอื่นพูดถึงเธอว่ายังไงบ้าง ส่วนผู้ชายประเภทที่สอง ผมก็อยู่ในกลุ่มนี้ ตกหลุมรักผู้หญิงได้โดยแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอเลย”
― Orhan Pamuk, Snow

“ตอนอยู่ที่เยอรมนี...ไม่ว่าผมกำลังเดินอยู่แถวไหน จะต้องมีคนเยอรมันคนหนึ่งที่เด่นสะดุดตากลางฝูงชน เป็นจุดที่น่าพิศวงสำหรับผม สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าผมคิดอย่างไรกับเขา แต่สำคัญว่าผมคิดว่า "เขา" กำลังคิดอะไรเกี่ยวกับ "ตัวผม" ผมจะพยายามมองตัวเองผ่านนัยน์ตาของเขา และจินตนาการว่าเขาคิดอย่างไรเกี่ยวกับรูปลักษณ์ เสื้อผ้า การเคลื่อนไหว ประวัติความเป็นมาของผม ผมเพิ่งไปไหนมาและกำลังจะไปที่ไหนต่อ ผมเป็นใคร มันทำให้ผมรู้สึกแย่มาก แต่ผมก็ทำแบบนั้นจนกลายเป็นนิสัย ผมชินที่จะรู้สึกว่าตัวเองต้อยต่ำ จนทำให้เริ่มเข้าใจว่าพี่น้องของผมรู้สึกเช่นไร ส่วนใหญ่แล้วไม่ใช่พวกคนยุโรปหรอกที่ดูหมิ่นเรา สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเรามองดูคนยุโรปก็คือเราดูถูกตัวเอง”
― Orhan Pamuk, Snow

“ความสุขอันเกิดจากกล่องกลม ๆ แบน ๆ ที่เรียกว่า “กล่องอาหาร” นั้น ประการแรกอยู่ที่มันคลายเกลียวได้ เพียงชั่วขณะคลายเกลียวฝากล่องก็ทำให้น้ำลายสอแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากยังไม่รู้ว่าในกล่องมีอะไร เพราะเมียอาจเป็นคนเตรียมอาหารใส่กล่องให้ทุกเช้า พอเปิดฝากล่องออกก็จะเห็นอาหารอัดแน่นอยู่ในนั้น มีซาลามิกับถั่วเลนทิล หรือไข่ต้มกับหัวบีท หรือโปเลนตากับปลาค็อดแห้ง ทุกอย่างจัดเรียงอย่างดีอยู่ในพื้นที่จำกัดนั้น เหมือนทวีปกับทะเลในแผนที่โลก และแม้ว่าอาหารจะมีน้อยแต่ก็ให้ความรู้สึกว่าอุดมด้วยคุณประโยชน์ ส่วนฝาเมื่อหมุนออกแล้วก็ใช้ทำเป็นจาน ดังนั้นจึงมีภาชนะสองชิ้น และลงมือแยกสิ่งที่บรรจุอยู่ในนั้นได้”
― Italo Calvino, Marcovaldo

“หิมะ!” มาร์โควัลโดตะโกนบอกเมีย ความจริงคือตั้งท่าจะตะโกน แต่เสียงดังออกมาแผ่ว ๆ หิมะตกใส่เสียง ไม่ใช่สิ ตกใส่ความเป็นไปได้ที่จะส่งเสียง เหมือนที่ตกใส่แนว
เส้น สีสัน และทิวทัศน์ เสียงในบริเวณที่มีอะไรหุ้มจึงไม่สั่น”
― Italo Calvino, Marcovaldo