3 ratings (5.00 avg)
0 reviews

Maia

Add friend

Maia’s Bookshelves

to-read‎ (0)

currently-reading‎ (0)

read‎ (3)

Stats | More…

“ღმერთი კვლავ დუმდა, ხოლო ნისლიდან ხმა მოისმა: ეგება ეს ღმერთი და ის მეორე, მისი მეტოქე რომ გახდება, - უბრალოდ ჰეტერონიმები არიან. და ვინ ან რაა, ვის ჰეტერონიმებადაც ეს ღმერთები მოიაზრებიან? - ცნობისწადილით დასვა შეკითხვა მეორე ხმამ. პესოა, უპასუხა პირველმა ხმამ და სიტყვა ნისლისგან სახეცვლილი, ისე გაისმა, როგორც პერსონა. იესომ, ღმერთმა და ეშმაკმა ჯერ თავი მოიკატუნეს, აქაოდა, არაფერი გაგვიგონიაო, მაგრამ წამსვე შეშინებულებმა გადახედეს ერთმანეთს, რამეთუ შიშს ასეთი თვისება აქვს - აახლოებს და აერთიანებს.”
― José Saramago, The Gospel According to Jesus Christ

4 likes

“არაქრისტიანებმაც იციან რაღაც მიწაზე, ცაზე და სამყაროს სხვა ელემენტებზე, ორბიტებსა და ვარსკვლავებზე, მათ ზომებსა და ურთიერთგანლაგებაზე, მოსალოდნელ მზისა და მთვარის დაბნელებაზე, წლიურ ციკლსა და სეზონებზე, ცხოველთა ჯიშებზე და ა.შ და ეს ყველაფერი მათ იციან ცოდნითა და გამოცდილებით. სამარცხვინოა, როცა არაქრისტიანებს ამ თემებზე ქრისტიანების სულელური პოზიციები ესმით. ჩვენ უნდა გამოვიყენოთ ყველა საშუალება, რათა თავიდან ავიცილოთ მსგავსი უხერხული სიტუაციები... რადგან ხალხი ხედავს ქრისტიანთა აბსოლუტურ მოუმზადებლობას ამ საკითხებში და მათ დასცინის. როგორ ირწმუნებენ ისინი წმინდა წერილში გადმოცემულ საკითხებს მკვდრეთით აღდგომაზე, მარადიულ სიცოცხლესა და ცათა სასუფეველზე, როცა ფიქრობენ, რომ ამ წმინდა წერილის ფურცლები სავსეა ისეთივე ტყუილი ფაქტებით, რომლებიც მათ ქრისტიანებისგან სხვა თემებზე ესმით?”
― Augustine of Hippo, The Literal Meaning of Genesis, Vol 2

5 likes

“ორი ადამიანის მარტოობა სხვა არაფერია, თუ არა ნებაყოფლობითი ჯოჯოხეთი. ხშირად წყვილის ცხოვრებაში ოჯახის შექმნის დღიდან არსებობს პატარ-პატარა უთანხმოებები, რომლებზეც პარტნიორები ხმას არ იღებენ, ღრმად დარწმუნებულნი, რომ სიყვარული ერთიმეორის მიყოლებით ყველა ხინჯსა და პრობლემას უსიტყვოდ, უხმაუროდ გააქრობს. ეს პრობლემები სიჩუმესა და სიწყნარეში პირიქით – იზრდება და მძაფრდება, რამდენიმე წლის შემდეგ კი ფეთქდება და ერთ ჭერქვეშ ცხოვრებას შეუძლებელს ხდის.”
― Michel Houellebecq, The Possibility of an Island

2 likes

“როცა ვიწყებთ ლაპარაკს იმაზე, რაც ჩვენს გარშემო ყველას ეკუთვნის, - გარკვეულ სოციალურ ნივთებზე, სოციალურ პრობლემებზე, - ჩვენ ვვარდებით მაგნიტურ ველში, რომლის ხაზები უკვე გარკვეულად დაწყობილია, გარკვეული მიმართულება აქვს და როგორც კი ამ მაგნიტურ ველში რაიმე მდგომარეობას დავიკავებთ, ის მაშინვე რაღაც მიმართულებით გაგვაქანებს. ბოლოს გამოვდივართ, ვთქვათ, მომხმარებლთა დემონსტრაციაზე ლოზუნგებით: "დამტკიცდეს სწორი საბჭოთა კანონი"; ან წარმოვიდგინოთ ვეტერანების დემონსტრაცია, რომელიც მოითხოვს იმას, რაც მათ "ეკუთვნით". მაგრამ რას ნიშნავს "ეკუთვნით"? შედიხართ მაღაზიაში და თვლით, რომ რაღაც "გეკუთვნით". ამას მოსდევს წუხილი იმაზე, რომ ვიღაცამ რაღაც მოიპარა, რაღაც არასწორად განაწილდა, მოწოდება შეფერხდა და ა.შ. ამაზე ფიქრი თავისთავად გულისხმობს ერთ რამეს - სადღაც, იდეალურ სამყაროში, არსებობს ჩვენი ზომა, ან ჩვენი წილი საქონელი, რომელიც ჩვენ "გვეკუთვნის". მაგრამ არ უნდა დავფიქრდეთ: საიდან, ვინ მოახდინა ეს იდეალური განაწილება? კონკრეტულ განაწილებაში შეცდომაზე ლაპარაკს ხომ მხოლოდ იმ შემთვევაში აქვს აზრი, თუ წინასწარ ვგულისხმობთ, რომ არსებობს ყველაფრის სამართლიანი, იდეალური განაწილება, რომლის მიმართ შეიძლება დაუშვან შეცდომა. საიდან გვაქვს ეს წანამძღვარი? ვინ გვითხრა, რომ ჩვენ საერთოდ რამე "გვეკუთვნის"? თუ გვგონია, რომ გვეკუთვნის, მაშინ გამოდის, რომ ვცხოვრობთ "ხსნის არმიის" ხარჯზე. არსებობს ასეთი საქველმოქმედო ორგანიზაცია - "ხსნის არმია", და ჩვენი სახელმწიფოც, გამოდის, ამგვარი ხსნის არმია ყოფილა. თუ ჩავთვლით, რომ მართლაც ეს არის ჩვენი ცხოვრება, მაშინ ყოველთვის ამ ჯოჯოხეთურ მაგნიტურ ველში ვიტრიალებთ, ყოველთვის გავეკიდებით ჩვენს სამართლიან წილს და ეს უსასრულოდ გაგრძელდება. ფილოსოფიაში ამას უწოდებენ "მანკიერ უსასრულობას".”
― Merab Mamardashvili, საუბრები ფილოსოფიაზე

4 likes

“მობილურში მუსიკა ალალბედზე ჩავრთე და Clannad-ის კომპოზიცია აღმოჩნდა: Cumha Eoghain Rua Ui Neill. ირლანდიურმა ფოლკმა ბავშვობაში გადამისროლა: ჩემი კლასელი და ერთ დროს ჩემი მეგობარი, მალხაზ დარჩაშვილი გამახსენდა. მე-5 კლასამდე მარჯვენა ხელზე ფრჩხილებს ვერ ვიჭრიდი და მალხაზი მჭრიდა. მალე ერთი გოგო შეუყვარდა, ჩვენი სკოლელი, წერილი გაუგზავნა და ეს წერილი კლასელებს ჩაუვარდათ ხელში. დასცინეს დარჩაშვილს მაგრად, ტირილამდე მიიყვანეს. მე დარჩაშვილის სხვა საიდუმლოებებიც ვიცოდი, და კლასელებს რომ არ გავეშიფრე, დაცინვაში ავყევი. მაგრამ მალხაზი ვერ მიმიხვდა ამ თამაშს და ფაქტობრივად, იმ დღეს მოღალატე გავხდი. ვეღარ მოვახერხე თავის გამართლება. ხომ გესმით, სკოლის წლები ინერციით მიდის. ბავშვური გონებით ღრმად ფიქრს ვერ ასწრებ და უკვე განაწყენებულმა იმით, რომ ძალადობას და ღალატს მაბრალებდნენ (რაშიც არ ვიყავი დამნაშავე), გვარიანად შევიძულე დარჩაშვილი. ის მარტო დარჩა, მთელი მოძალადე მე-60 სკოლის წინაშე, ჩემი ჩათვლით. მისმა პროტესტმა არ დააყოვნა, ხელში კლასის ჟურნალი ჩაიგდო და ნიშნების უჯრედები 7-იანებით, 9-იანებით და ორნიშნა ციფრებით გაავსო. ახლა ათბალიანი სისტემა ნორმალურად ითვლება, იმ დროს კი ეს სერიოზულ პროტესტად უნდა ჩათვლილიყო, ნიშნებზე გადარეული მშობლებისა და ბავშვების მიმართ. მექრთამე მასწავლებლებმა მიაგნეს დამნაშავეს და დარჩაშვილი ძლივს გადაურჩა სკოლიდან გარიცხვას.
უკვე წლების მერე, როცა სკოლა დამთავრებული გვქონდა, ერთმა დანაშაულმა შეძრა თბილისი: ორმა მამაკაცმა ორ გოგოზე იძალადა და შემდეგ საშინლად დაასახიჩრა. გარდაცვლილი გოგონები ტყეში იპოვეს და ერთ-ერთი მათგანი დარჩაშვილის და იყო. მაშინ ვიგრძენი თავი დამნაშავედ, დარჩაშვილის გვერდით დადგომა მინდოდა, რაღაც მჭამდა შიგნიდან, კიდევ ერთხელ დავინახე საკუთარი სისუსტე. ამ ამბიდან რამდენიმე ხანში დარჩაშვილმა თვის ორ უმცროს ძმასთან ერთად, პოლიციაზე ადრე იპოვა მკვლელები და იქვე დახოცა.”
― ალეკო შუღლაძე, გადამალვა

4 likes

More of Maia’s quotes…