“მობილურში მუსიკა ალალბედზე ჩავრთე და Clannad-ის კომპოზიცია აღმოჩნდა: Cumha Eoghain Rua Ui Neill. ირლანდიურმა ფოლკმა ბავშვობაში გადამისროლა: ჩემი კლასელი და ერთ დროს ჩემი მეგობარი, მალხაზ დარჩაშვილი გამახსენდა. მე-5 კლასამდე მარჯვენა ხელზე ფრჩხილებს ვერ ვიჭრიდი და მალხაზი მჭრიდა. მალე ერთი გოგო შეუყვარდა, ჩვენი სკოლელი, წერილი გაუგზავნა და ეს წერილი კლასელებს ჩაუვარდათ ხელში. დასცინეს დარჩაშვილს მაგრად, ტირილამდე მიიყვანეს. მე დარჩაშვილის სხვა საიდუმლოებებიც ვიცოდი, და კლასელებს რომ არ გავეშიფრე, დაცინვაში ავყევი. მაგრამ მალხაზი ვერ მიმიხვდა ამ თამაშს და ფაქტობრივად, იმ დღეს მოღალატე გავხდი. ვეღარ მოვახერხე თავის გამართლება. ხომ გესმით, სკოლის წლები ინერციით მიდის. ბავშვური გონებით ღრმად ფიქრს ვერ ასწრებ და უკვე განაწყენებულმა იმით, რომ ძალადობას და ღალატს მაბრალებდნენ (რაშიც არ ვიყავი დამნაშავე), გვარიანად შევიძულე დარჩაშვილი. ის მარტო დარჩა, მთელი მოძალადე მე-60 სკოლის წინაშე, ჩემი ჩათვლით. მისმა პროტესტმა არ დააყოვნა, ხელში კლასის ჟურნალი ჩაიგდო და ნიშნების უჯრედები 7-იანებით, 9-იანებით და ორნიშნა ციფრებით გაავსო. ახლა ათბალიანი სისტემა ნორმალურად ითვლება, იმ დროს კი ეს სერიოზულ პროტესტად უნდა ჩათვლილიყო, ნიშნებზე გადარეული მშობლებისა და ბავშვების მიმართ. მექრთამე მასწავლებლებმა მიაგნეს დამნაშავეს და დარჩაშვილი ძლივს გადაურჩა სკოლიდან გარიცხვას.
უკვე წლების მერე, როცა სკოლა დამთავრებული გვქონდა, ერთმა დანაშაულმა შეძრა თბილისი: ორმა მამაკაცმა ორ გოგოზე იძალადა და შემდეგ საშინლად დაასახიჩრა. გარდაცვლილი გოგონები ტყეში იპოვეს და ერთ-ერთი მათგანი დარჩაშვილის და იყო. მაშინ ვიგრძენი თავი დამნაშავედ, დარჩაშვილის გვერდით დადგომა მინდოდა, რაღაც მჭამდა შიგნიდან, კიდევ ერთხელ დავინახე საკუთარი სისუსტე. ამ ამბიდან რამდენიმე ხანში დარჩაშვილმა თვის ორ უმცროს ძმასთან ერთად, პოლიციაზე ადრე იპოვა მკვლელები და იქვე დახოცა.”