Lara

“We zijn allemaal bang voor onze machteloosheid over de dingen die we voelen maar waarom zou onze emoties de ruimte geven minderwaardig moeten zijn aan ze afknijpen? Waarom zouden we de emotie moeten zien als gekleurd, onzuiver, besmet, en de ratio als de enige klare waarheid, als omgekeerd even waar kan zijn: wat je voelt is echt en hoe je er via rationaliseren aan probeert te ontsnappen is gekleurd door angst, onzuiver door hoge nood aan controle? Als jij buiten zinnen bent van angst en woede en frustratie en machteloosheid en volslagen wanhoop over het lot dat jou nu is toegevallen, dan vind ik dat veel waarder, m'mà, dan dat de een of andere buitenstaander, die zich niet werkelijk kan voorstellen hoe het nu voelt in jouw hoofd, je situatie relativeert met zo'n geringschattend 'ze is e m o t i o n e e l, ze is even verleerd hoe ze zichzelf moet beheersen'. Wie het luidop lijden van de ander niet ernstig neemt, wie de ololyga probeert te smoren, veroordeelt de ander tot de diepste eenzaamheid: die binnen in het ondraaglijke zelf.”
― Caro Van Thuyne, Bloedzang

“Krop

Ze staat bij het raam in de diepte
Te staren en wijst naar de mensen,
Ze zegt het alweer en alweer:
Het leven is niets, het is niets.

Hoor toch hoe flemend dat klinkt
Als ze fluistert en kreunt, met die wellust,
Het leven is niets, het is niets.

Het zwelt haar de mond uit, een lofzang
Op onze vergeefsheid, ze stelt me
De dood in een duidelijk daglicht,
Het leven is niets, het is niets.

En ik ga al, ik raap haar weer op
Uit die diepte en draag haar naar bed
En druk me weer tegen haar aan.

Ik ruk haar gezicht naar me toe
En lik en slik al haar tranen.
Ik eet haar zo gulzig de krop
Uit de keel dat zij snikt diep in mij.”
― Leonard Nolens, Liefdes verklaringen

“Miss Brooke argued from words to dispositions not less unhesitatingly than other young ladies of her age. Signs are small measurable things, but interpretations are illimitable, and in girls of sweet, ardent nature, every sign is apt to conjure up wonder, hope, belief, vast as a sky, and coloured by a diffused thimbleful of matter in the shape of knowledge. They are not always too grossly deceived; for Sinbad himself may have fallen by good luck on a true description, and wrong reasoning sometimes lands poor mortals in right conclusions: starting a long way off the true point, and proceeding by loops and zig-zags, we now and then arrive just where we ought to be.”
― George Eliot, Middlemarch

“Toch zijn er mensen die in die logica − dus dat je je concentreert op de meest futiele details zoals stof op een bureau of vliegenpoepjes op een schilderij − de enige manier zien om de waarheid te doorgronden. Misschien zien ze het zelfs als het definitieve bewijs van die waarheid. Er zijn kunsthistorici die dat beweren. Goed, zij beweren weliswaar niet dat ze vliegenpoepjes op een schilderij zien, maar wel dat ze, als ze bijvoorbeeld moeten bepalen of een schilderij echt is of niet, enkel kijken naar de minst belangrijke details. In hun visie richten kunstvervalsers zich op de hoofdkenmerken, zoals de ronde vorm van een gezicht, of een lichaamshouding, die ze vervolgens perfect nabootsen. Maar ze kijken zelden naar de kleine, marginale details, zoals oorbellen, of de nagels van vingers of tenen. Daardoor slagen ze er niet in het kunstwerk in al zijn facetten te reproduceren. Anderen beweren, op basis van hetzelfde idee, dat je een voorval of een object precies kunt reconstrueren, zelfs als je het niet zelf hebt meegemaakt, simpel door te kijken naar de kleine details die anderen misschien onbelangrijk vinden, zoals dat in oude fabels vaak gebeurt.”
― Adania Shibli, Minor Detail