farideh shafaei

“1
،گر تو نمی بودی
کس نشانی گل و
منزل پروانه را نمی دانست

2
.دست می کشم از همه چیز
،از برای تو
مشغول تعریض
.پل صراط هستم

3
برایت
چندی از آن را بدل می کنم به انگشتر
قدری را گردن آویز
کمی را النگو
.از هر چه ماند نیز، شعر خواهم ساخت
.تاری از آفتاب را دزدیدم

4
.از تمام زنان زیبا، نشانی ات را می پرسم
،چرا که می دانم، زیبارویان جهان
.همه همسایه ی تو اند”
― قوبادی جه‌لی زاده

“اگر چشم فرو بستم؛

خاک را بگویید
.پیکر کُرد دیگری را در خود جای ندهد

آب را بگویید
سیل اشک به سوی کردستان
.روانه نکند

باد را بگویید
.تازیانه اش را بر دل مادران کُرد نکوبد

خورشید را بگویید
.آتش غضبناکش را از سرِ کردستان بردارد

شب را بگویید
.پنجره ی امید را بر روی هیچ پدر کُردی نبندد

و خدا را بگویید
فرود آید و برای چند لحظه هم که شده
.کُرد باشد”
― شێرکۆ بێکەس

“«شرط»

من دشمنِ رهبران ِ دیکتاتورِ زمان
ـ سایه های خدا بر زمین ـ
نیستم؛
به آن شرط امّا
که کودکان
!دیکتاتور باشند”
― (Ebdulla peşêw)عه‌بدوڵا په‌شێو

“1
...از پنجره، باغ را نگریستم
گلی نشکفته بود؛
فهمیدم آن روز برایش لبخند نزده ای
آخر وقتی که می خندی
.نجوای شکفتن غنچه ها را می شنوم

2
...گل برای استقبال از تو، پروانه ای سَر برید
،گناه دارد
.دیگر به باغ سر مزن

3
...مبادا فکر خودکشی به سرش بزند
.تاکنون تو را به گل نشان نداده ام

4
...ماه راهنماییت می کند
گل یک دستت را می گیرد و
،پروانه دست دیگرت را
وقتیکه به خانه ی من می آیی

5
...دیگر تا به ابد نمی زدایم
عکسِ تمام عریانت
روی آینه ی حمام
.جا مانده است

6
.تنها هم که باشم؛ دو تا قهوه سفارش می دهم
مال من را، تو می نوشی و
مال تو را نیز من”
― قوبادی جه‌لی زاده