Sin kamali

“گفت: آدم ها دو جور گریه دارن؛
وقتی که خیلی غمگینن و وقتی که
خیلی خیلی غمگینن.
گفتم: خب مگه اینا فرقی هم دارن؟
گفت: آره، دومی دیگه اشک نداره...”
― بابک زمانی

“چه غریب ماندی ای دل، نه غمی، نه غمگساری
نه به انتظار یاری ، نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید یاری

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
که به هفت آسمانش نه ستاره ای ست باری

دل من! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی
چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری

نرسید آن که ماهی به تو پرتوی رساند
دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته ست
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

به سرشک همچو باران زبرت چه برخورم من؟
که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

چو به زندگانی نبخشی تو گناه زندگانی
بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر
که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها
بنگر وفای یاران که رها کنند یاری”
― هوشنگ ابتهاج, سیاه‌ مشق

“گناه تنها رنگ ثابتی است که در زندگانی ما همواره جلا دارد.”
― Oscar Wilde, The Picture of Dorian Gray

“تاریک ترین جا همیشه زیر چراغ است”
― Roland Barthes, A Lover's Discourse: Fragments