Sin kamali

“مجویید در من ز شادی نشانه

من و تا ابد این غم جاودانه

من آن قصه تلخ درد آفرینم

که دیگر نپرسند از من نشانه

نجوید مرا چشم افسانه جویی

نگوید مرا ، قصه گوی زمانه

من آن مرغ غمگین تنها نشینم

که دیگر ندارم هوای ترانه

ربودند جفت مرا از کنارم

شکستند بال مرا ، بی بهانه

▄ ▄ ▄

من آن تک درختم که دژخیم پاییز

چنان کوفته بر تنم تازیانه

که خفته است در من فروغ جوانی

که مرده است در من امید جوانه

نه دست بهاری نوازد تنم را

نه مرغی به شاخم کند ، آشیانه

من آن بی کرانِ کویرم که در من

نیفشاده جز دست اندوه* ، دانه

چه می پرسی از قصّه ی غصّه هایم ؟

که از من تو را خود همین بس فسانه

که من دشت خشکم که در من نشسته است

کران تا کران ، حسرتی بی کرانه”
― حسین منزوی

“ 
درس ها



۱

سپیده دم است
ای کاش که بیاموزم
زبانِ پیچیدنِ شاخه ها را در باد
 
۲
ای باد بر من بپیچ وُ
بر کلماتم روح بِدَم
 
۳
شاخه هایم را باز کن
به من بیاموز
بودن درختی را که من ام
 
۴
از ته خاک تا عطر گل ها
وزن بودنم، ایستادنم
زیستنم
 
۵
برگ ها بر می خیزند
و بر زمین می ریزند
من هم چنین می کنم.

فارسیِ رُزا جمالی”
― Amir Or

“خالی

در انتها خالی ست
پَر وُ بالی باقی نمانده از آن
بال های جهان

فارسیِ رُزا جمالی”
― Amir Or

“در لیست مدرسه بزرگترین رقم مال من بود. درست مثل بزرگترین گناه در نامه اعمال.”
― جلال آل احمد, مدیر مدرسه