Sadaf

“به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
- دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان؟
- همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم.
به کجا چنین شتابان؟
- به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا، سرایم
- سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه‌ها، به باران
برسان سلام ما را”
― محمدرضا شفیعی کدکنی, در کوچه‌باغهای نشابور

“من از خیلی چیز ها می ترسیدم : از مادیان سپید پدر بزرگ ، از مدیر مدرسه ، از نزدیک شدن وقت نماز ، از قیافه عبوس شنبه. چقدر از شنبه ها بیزار بودم . خوشبختی من از صبح پنجشنبه آغاز می شد . عصر پنجشنبه تکه ای از بهشت بود . شب که می شد در دور ترین خواب هایم طعم صبح جمعه را می چشیدم .”
― سهراب سپهری, هنوز در سفرم...

“The man who has a conscience suffers whilst acknowledging his sin. That is his punishment.”
― Fyodor Dostoyevsky, Crime and Punishment

“باید مواظب بود.من شبها شعر میخوانم.هنوز ننوشته ام.خواهم نوشت.من نقاشی می کنم.شعر میخوانم و یکتایی را می بینم.و گاه در خانه غذا می پزم و ظرف میشویم و انگشت خودم را می برم.آدم چه دیر می فهمد.من چه دیر فهمیدم که انسان یعنی عجالتا.ایران مادرهای خوب دارد و غذاهای خوشمزه و روشنفکران بد و دشتهای دلپذیر.”
― پریدخت سپهری, هنوز در سفرم...