Renate

“My God-- life! Who can understand even one little minute of it?'
'Don't try,' he said. 'Just pretend you understand.'
'That's-- that's very good advice.' I went limp.”
― Kurt Vonnegut, Cat’s Cradle

“O Rosey,
why don't you stay just home
and eat chocolate bars
and read Boswell

all this society-izing will bring you nothing but lines of anxiety on your face -- and a sociable smile ain't nothing but teeth”
― Jack Kerouac, Desolation Angels

“Ken appeared, was taller than she, wanted her, was acceptable and accepted on all sides; similarly, nagging mathematical problems abruptly crack open. Foxy could find no fault with him, and this challenged her, touched off her stubborn defiant streak. She felt between his handsomeness and intelligence a contradiction that might develop into the convoluted humour of her Jew. Ken looked lika a rich boy and worked like a poor one. From Farmington, he was the only son of a Hartford laywer who never lost a case. Foxy came to imagine his birth as cool and painless, without a tear or outcry. Nothing puzzled him. There were unknowns, but no mysteries. (...) He was better-looking, better-thinking, a better machine.”
― John Updike, Couples

“In mijn eerste kasboek schreef ik: 'Ik wil heerser worden. Waarschijnlijk ben ik dat al, maar de rest van de wereld weet het nog niet.'
De eerste mensen over wie ik wilde heersen waren mijn familieleden: vader, moeder, en twee broers.
(...) Terugbladerend in het kasboek lees ik dat ik gedurende twee weken heb geprobeerd mijn vader te dresseren.
Tijdens het avondeten, het enige moment waarop onze familie samen was, zei ik tegen mijn vader als hij zijn voor naar zijn mond bracht, 'Eet!' En als hij zijn glas naar zijn mond bracht, 'Drink!'
De eerste drie dagen keek hij mij verstoord aan, maar de vierde en vijfde dag ging hij nadrukkelijk tegen mijn bevelen in. Als ik zei 'Eet!' legde hij zijn vork neer, en als ik zei 'Drink!' zette hij zijn glas met een klap op tafel.
In het africhten van mijn vader had ik mijn eerste succes geboekt, ik had hem geconditioneerd, en ik tekende die dag een zonnetje in mijn kasboek.”
― Marek van der Jagt