Gilke

“En ze leunde makkelijk tegen de muur, om aandachtig te kijken naar mijn ochtendpik terwijl ik de lakens van me wierp. Ikzelf had nooit geweten hoe dat precies moest, naar iets te kijken voor het laatst. Niet naar de skyline van een stad die ik verliet, niet naar een woning eens de huur afliep, niet naar mijn vader toen die stierf. Jouw moeder leek daar weinig problemen mee te hebben. Ze keek met de honger van het leven tot op de laatste snik.”
― Dimitri Verhulst, De zomer hou je ook niet tegen

“Op je vijfenveertigste weet je wel al iets van het leven en de liefde, die wijsheid begint er dan stilletjes aan te komen, en aan alles, en zeker aan overspel, viel een plaats te geven. Het thema werd mij te vaak met een overdreven gewichtigheid benaderd, men wou er een betekenis aan geven die het heel vaak niet verdiende. Er zijn dingen die gebeuren, Chopin. Appels vallen van bomen, wolken trekken over, en af en toe staat de naam van diegene met wie je in bed ligt niet naast de deurbel.”
― Dimitri Verhulst, De zomer hou je ook niet tegen

“Het feest was dus voorbij, de schoonmaakploeg ontfermde zich reeds over de dansvloer, de laatste glazen werden proper gespoeld. De poëzie van de laatste jas in een vestiaire werd aan ons opgedragen.”
― Dimitri Verhulst, De zomer hou je ook niet tegen

“In het verlengde van mijn vinger moet ergens Vacqueyras liggen. Nog zo’n wijnparadijs. Jouw mama heeft daar grootse en schone zomers van haar jeugd doorgebracht. Je kon het merken als ze over deze streek praatte. Ze deed dat op een manier waarvan ik hoopte dat ze tegen anderen over mij praatte. Als ze mij slechts één keer aan een vriendin zou hebben beschreven zoals ze de Provençaalse olijven mijn mond in praatte, dan zou mijn ego voor de rest van mijn leven zijn gestreeld. Alle vernederingen en tegenslagen zou ik er blijgemutst bij kunnen nemen. Misschien heeft ze mij ooit wel zo aan iemand beschreven. Het zou kunnen. Ik weet het niet.”
― Dimitri Verhulst, De zomer hou je ook niet tegen