Gilke

“Het duurde slechts een paar seconden, jongen, maar bovenwonderlijk intens was het. Nadien heb ik gevochten tegen de opwellende melancholie, eenmaal ik grondig dat hele sterrenstelsel aan geboortevlekjes op haar rug bestudeerde, die hele constellatie aan schattige spatjes poogde te memoriseren tot de alzheimer het weer van mij kwam stelen, nog altijd in de overtuiging dat we elkaar maar één enkele, doch schone keer zouden beminnen.”
― Dimitri Verhulst, De zomer hou je ook niet tegen

“Op je vijfenveertigste weet je wel al iets van het leven en de liefde, die wijsheid begint er dan stilletjes aan te komen, en aan alles, en zeker aan overspel, viel een plaats te geven. Het thema werd mij te vaak met een overdreven gewichtigheid benaderd, men wou er een betekenis aan geven die het heel vaak niet verdiende. Er zijn dingen die gebeuren, Chopin. Appels vallen van bomen, wolken trekken over, en af en toe staat de naam van diegene met wie je in bed ligt niet naast de deurbel.”
― Dimitri Verhulst, De zomer hou je ook niet tegen

“Hoe moet ik het hun duidelijk maken, vroeg ze zich af. Hoe moet ik hun vertellen dat alle dagelijkse handelingen, opstaan, wassen, lopen, zitten – soms kon ze van de pijn niet eens zitten – een enorme, voor anderen niet te bevatten krachtinspanning van mij vergen. De lichamelijke kracht die het haar kostte kon ze niet overbrengen, werd anderen pas duidelijk op de momenten dat ze volledig instortte. Ze dacht dat het onbegrip waarmee ze te maken had haar eigen schuld was. Ze verweet zichzelf dat ze zich sterker voordeed dan ze was. De prijs die ze voor die houding betaalde was dat de mensen gewend waren geraakt aan een sterke vrouw, een vrouw die alles alleen kon, geen hulp nodig had en zelfs anderen hielp. Dat vond ze fijn, maar vaak zakte ze van vermoeidheid in elkaar.”
― Slavenka Drakulić, Frida's Bed

“Wie leest over de maanden van de Blitz, stuit op de ene na de andere beschrijving van een wonderlijke kalmte die neerdaalde over Londen. Een Amerikaanse journalist interviewde een Brits echtpaar in hun keuken. Terwijl de ramen trilden, genoten ze rustig van hun thee. Waren ze niet bang, vroeg de journalist. 'O nee. En als we dat waren, wat zouden we daaraan hebben?”
― Rutger Bregman, Humankind: A Hopeful History