Tako

“Could anyone who had never seen stars possibly imagine what infinity is, when, most likely, the very concept of infinity first appeared among humans inspired, once upon a time, by the nocturnal vault of the heavens?”
― Dmitry Glukhovsky, Metro 2033

“ოდითგანვე ასე მოგვდგამს ქართველებს, მუდამ ჩვენს სიმცირეს მივსტიროდით, რადგან მტერი აურაცხელი გვყავდა მუდამ, მაგრამ დიდკაცი თუ გამოგვერია, მას ისე დავკორტნით, როგორც დაკოდილ ძერას ყვავები.”
― Konstantine Gamsakhurdia, დიდოსტატის კონსტანტინეს მარჯვენა

“Listen to the stillness, listen and enjoy what you were not given in life––peace. Look, there ahead is your eternal home, which you have been given as a reward. I can already see the Venetian window and the twisting vine, it climbs right up to the roof. Here is your home, your eternal home. I know that in the evenings you will be visited by those you love, those who interest you and never trouble you. They will play for you, they will sing for you, and you will see what light is in the room when the candles are burning. You will fall asleep, having put on your greasy and eternal nightcap, you will fall asleep with a smile on your lips. Sleep will strengthen you, and you will reason wisely. And you will no longer be able to drive me away. I will watch over your sleep.”
― Mikhail Bulgakov, Мастер и Маргарита

“ადამიანებს ისე აღარ ვუყურებ, როგორც ამ სამი წლის წინათ ვუყურებდი. ახლა ყველა ადამიანი მოთხრობა მგონია და ყოველ მათგანს სათაურს ვუძებნი. აი, სადმე რომ შემხვდე და ლაპარაკი დამიწყო, იმ წუთში წარმოვიდგენ, რომ მოთხრობა ხარ და სათაურს მოგიძებნი. არ ვიცი, რას მივაწერო, თავდაპირველად მარტო გუდამაყრელები მეჩვენებოდნენ მოთხრობებად, ახლა, ვინც უნდა იყოს, და რა ეროვნებისაც უნდა იყოს, მოთხრობა მგონია. თუ აქამდე მარტო გუდამაყრის ხეობა იყო უცნაური მოთხრობებით სავსე წიგნი, ახლა მგონია, რომ დედამიწა არის მზითა და მთვარით განათებული დიდი წიგნი, სადაც უამრავი ცოცხალი მოთხრობა დადის. ოო, იცი, რა დიდებულია ეს წიგნი! თვითონ მოთხრობები უდგამენ კარგ მოთხრობებს ძეგლებს, უხილავი შემოქმედის ხელით იწერება და იშლება ეს წიგნი და, ნეტა ვიცოდე, რა მემართება. ახლა წარმომიდგა, რომ დედამიწა იმ დიდი წიგნის ფურცელია, რომელსაც სამყარო ჰქვია, ნეტა მაცოდინა, სად არის დალოცვილი მწერალი, რომლის ხელითაც იწერება ეს დიდი წიგნი. ან დასაწყისი სადა აქვს ამ წიგნს, ან დასასრული. ან იქნებ არც ერთი აქვს და არც მეორე.”
― Goderdzi Chokheli, ადამიანთა სევდა