Lina

“Rozwinął papier i sypał na jej ręce całą wiąź cudnych anemonów, tak spłonionych jak ona, i całe pęki wspaniałych róż purpurowych jak jej usta w tej chwili, usta rozdrgane rozkoszą i tulące się do chłodnych, woniejących kwiatów, spoza których podnosiła zachwycone oczy i szeptała dziękczynnie”
― Władysław Stanisław Reymont, Wampir

“Owładnął nią przesądny strach, nasłuchiwała kilka chwil w trwożnym oczekiwaniu, a potem spróbowała zebrać myśli i odwołać się do rozsądku, ale rozsądek ludzki nie może objąć swoimi prawami spraw zagubionych w mrokach wyobraźni, tak samo jak oko nie zdoła ustalić kształtu przedmiotów zaledwie przebłyskujących przez mrok nocy.”
― Ann Radcliffe, The Mysteries of Udolpho

“Szeptała długo, dotykając niekiedy rozpalonymi ustami jego ucha, że drgał gwałtownie, cisnąc jeszcze mocniej głowę do jej twarzy i również szepcząc urywane, palące słowa, które takim ogniem burzliwym zalewały jej serce, iż jakimś ostatnim odruchem przytomności odsunęła się od niego i dysząc ciężko, z przymkniętymi oczyma, siedziała pełna radości najgłębszej, a zarazem pełna dziwnej i słodkiej trwogi.
Nie mogli już mówić, nie patrzyli nawet na siebie, ale to niedopowiedziane zatopiło ich w takim szczęsnym upojeniu, że tylko kłonili się ku sobie bezwiednie a nieprzeparcie, jak kwiaty nabrzmiałe wonią kłonią się w upalne noce, jak chylą się i ciężą drzewa senne ku potokom szemrzącym w ciche, wiośniane noce, pełne niemych błyskawic i tęsknych, nieukojonych rozmarzeń za dniem jeszcze dalekim, za słońcem.”
― Władysław Stanisław Reymont, Wampir