Fabjola

“Sekreti nuk ka një natyrë të vetën – përcaktohet si i tillë nga fshehja dhe heshtja, ose nga kujdesi, ose edhe nga harrimi; të mos e flasësh dhe të mos e tregosh. Sepse të dëgjuarit është më i rrezikshëm, dhe nuk mund të shmanget. Vetëm atëherë ndodhin gjëra, kur nuk tregohen. Po t’i rrëfesh, i tremb dhe i dëbon faktet. Shpesh rrëfejmë mesveti gjëra për të tjerët, jo për veten tonë – përveçse po të mendosh se u takon të dyve. Dhe atëherë gjuha shkon në vrimë të veshit.”
― Javier Marías

“Ndonjëherë kam ndjesinë se asgjë nga ato që ndodhin nuk ndodh, se ajo që ka ndodhur dhe njëherësh nuk ka ndodhur, sepse asgjë nuk ndodh pa ndërprerje, asgjë nuk ndodh qëndrueshëm dhe ngulmueshëm, dhe asgjë nuk kujtohet pareshtur.
Madje edhe jetesa më monotone dhe më rutinore anulon dhe mohon veten, në atë që duket si përsëritje, derisa asgjë s’është ndonjë gjë dhe askush nuk është ndokush që ka qenë më parë. Rrota e brishtë e botës shtyhet prej kujtesëhumburish që dëgjojnë, shohin dhe dinë atë që nuk thuhet, nuk ndodh dhe nuk është e njohshme apo e vërtetueshme.
Ndonjëherë kam ndjesinë se ajo që ndodh është identike me atë që nuk ndodh. Ajo që mënjanojmë ose që lëmë të na ikë është identike me atë që mbajmë dhe shtrëngojmë. Ajo që përjetojmë është identike me atë që nuk provojmë.
E megjithatë, jeta shkon – ose na shkon – duke zgjedhur, hedhur poshtë dhe përzgjedhur. Ne heqim një vijë që i ndan këto gjëra që janë identike dhe e bëjmë historinë tonë një histori unike, që e kujtojmë dhe që mund të rrëfehet, qoftë në çast apo mbas një fare kohe. Dhe kësisoj, ajo mund të fshihet apo të zhduket – anulim i asaj që po bëhemi dhe i asaj që po bëjmë.
Krejt inteligjencën tonë, krejt shijet dhe krejt zellin tonë i derdhim duke u munduar të dallojmë çka do të rrafshohet, apo është rrafshuar tashmë. Prandaj jemi të mbushur me pendime ose me raste të humbura, me konfirmime, riafirmime dhe me raste të shfrytëzuara, teksa në të vërtetë asgjë nuk afirmohet dhe gjithçka humb.
Kurrë nuk ka një tërësi. Ose, kush e di, ndonjëherë s’ka pasur asgjë.
Veçse është gjithashtu e vërtetë që asgjëje nuk i ikën koha dhe gjithçka është aty, në pritje që ta bëjnë të kthehet.”
― Javier Marías

“Përherë të krijonte përshtypjen se po humbte diçka dhe se ishte i vetëdijshëm për këtë në mënyrë të dhimbshme – si ata njerëz që duan të jetojnë disa jetë njëherësh, duke u shumëfishuar, dhe që nuk mjaftohen me të qenët vetëm vetja e tyre: njerëz që marron nga mëria.”
― Javier Marías

“Çdo marrëdhënie mes njerëzve ishte përherë një grumbull problemesh, tensionesh, madje edhe fyerjesh, poshtërimesh. Të gjithë detyrojnë dhe detyrohen – jo aq për të bërë gjëra që nuk duan, por më shumë sepse nuk e dinë çfarë duan. Pothuajse të gjithë nuk e dinë çfarë duan, dhe akoma më pak çfarë nuk duan. Është krejt e pamundur që kjo të dihet. Nëse askush nuk do të detyrohej ndonjëherë për asgjë, bota do të ndalej; gjithçka do të mbetej pezull në një ndërdyshje të përgjithshme dhe të vazhdueshme, pa mbarim.”
― Javier Marías