Rüveyda

“Anlam kadar insanın hayatını zehir eden bir kavram yoktur. İnsan akıllı bir görünüşle, en saçma sözleri bırakabilir çevresindeki insanların yarattığı boşluğa. Çok fazla da üzülmüyordu. Duyuların zayıflıyor mu oğlum Turgut? İçindeki o tarifsiz, kuvvetli duygu, başka duyguları körleştiriyor mu? İnsanlar! Neden kaybolup gitmeme seyirci kalıyorsunuz? Benden ne kötülük gördünüz? İnsanlar, duygusuz bir telâşla kaçışıyordu. Çok zayıfladım insanlar! Belki de kaçmak istediğim bir işe farkına varmadan sürüklüyorsunuz beni. Oysa, ne kadar korkuyordum beni tutmanızdan. Ne kadar tutucu görünüyordunuz. Ne hileleriniz vardı. Ne kadar zayıf bağlarla bir arada tutuyormuşsunuz toplumu. Benim ayrılmama seyirci kalmanız ne kadar dehşet verici. Sonra, durum artık saklanamayacak bir şiddet kazanınca, şaşırmış görüneceksiniz. Sahte bir şaşkınlık göstereceksiniz. Sizi hesaba katıp yola çıkanları büyük hayal kırıklığına uğratıyorsunuz. Ne diyeyim? Siz beni tanımıyorsanız, ben de sizi hiç bilmiyorum. Buna da üzülmüyorsunuz. Daha beter olun!”
― Oğuz Atay, Tutunamayanlar

“Öyle sanıyorum ki, sorular üzerinde düşünebilmem için bana yeterince uzun zaman bıraktınız, karşı çıkıcı bir tavır almama yetecek uzunlukta bir zaman.

"Siz, Sözcükler"i (Ihr Worte) yazdığımda, artık şiir yazmaya cesaret edemeyeli beş yıl olmuştu, artık tek bir şiir bile yazmak istemiyordum, adına şiir denen yaratıdan bir daha kaleme almayı kendime yasaklamıştım. Şiirlere bir düşmanlığım yok elbet, ama şunu düşünmelisiniz ki, insan ansızın her şeye karşı çıkabilir, her metafora, her tınıya, sözcükleri bir araya getirmeye ilişkin her türlü zorlamaya, sözcüklerle görüntülerin bu mutlak anlamda mutlu birlikteliğine karşı çıkabilir. İnsan bunun ne olduğunu, ne olması gerektiğini bir kez daha denetlemek için, bu birlikteliği boğmak isteyebilir.

Şiirler üzerine bildiklerim hâlâ az, ama bildiğim az şeyler arasında kuşku denen şey de var. Kendinden yeterince kuşkulanmalısın, sözcüklerden kuşkulanmalısın, demişimdir kendime sık sık, dilden kuşkulan, bu kuşkuyu derinleştir -derinleştir ki, günün birinde belki yeni bir şey ortaya çıkabilsin- ya da artık hiçbir şey çıkmasın.”
― Ingeborg Bachmann, Bu Tufandan Sonra

“This is what I see and what troubles me. I look on all sides, and I see only darkness everywhere. Nature presents to me nothing which is not matter of doubt and concern. If I saw nothing there which revealed a Divinity, I would come to a negative conclusion; if I saw everywhere the signs of a Creator, I would remain peacefully in faith. But, seeing too much to deny and too little to be sure, I am in a state to be pitied; wherefore I have a hundred time wished that if a God maintains nature, she should testify to Him unequivocally, and that, if the signs she gives are deceptive, she should suppress them altogether; that she should say everything or nothing, that I might see which cause I ought to follow. Whereas in my present state, ignorant of what I am or of what I ought to do, I know neither my condition nor my duty. My heart inclines wholly to know where is the true good, in order to follow it; nothing would be too dear to me for eternity.”
― Blaise Pascal, Pensées

“What power was it which liberated Prometheus from his vultures and transformed myth to a vehicle of Dionysian wisdom? It was the Herculean power of music. Music, which attained its highest manifestation in tragedy, had the power to interpret myth with a new significance in the most profound manner, something we have already described before as the most powerful capacity of music.”
― Friedrich Nietzsche, The Birth of Tragedy