Status Updates From Global Economic History: A ...

+Şeflere sömürgecilik öncesi hükümdarların sahip olduğundan daha çok yetki verildi. Yeni tarzdaki şefler imparatorluğun sağ koluna dönüştü; vergi topluyor, zorla çalıştırıyor ve güçlerini kişisel servet biriktirmek için kullanıyorlardı. Sömürgecilik rant peşindeki adi despotların taşrayı yönettiği bir sistem yarattı.

+Müşterek toprak sahipliği genel bir âdet oldu; artık insanların tarım toprağına sahip olabilmeleri bir kabilenin üyesi olmalarına -ve biat ettikleri şefin takdirine- bağlıydı. Geleneksel süreçler her fırsatta şefleri soylulaştırmak için kullanıldı ama nihayetinde bunları bu görevlere atayan işgalci güçlerdi.

Töre sömürgeci amaçlara uygun bir şekilde yeniden tanımlandı. Kölelik gibi "barbarca" adetler -pratikte devam etse de- terk edilirken, şefin ücretsiz işgücü talep etme hakkı gibi işe yarar âdetler korundu. Böylece zorla çalıştırma sömürgeci yaşamın normal bir niteliğine dönüştü.

Esirler Avrupa gemilerine satıldıkları kıyıya götürülüyordu. Afrika kralları bundan elde ettikleriyle, güçlerini artıran ve köle topladıkları akınları kolaylaştıran ateşli silahlar, tekstil ürünleri ve alkol satın alırdı. 1500 ile 1800 arasında Yeni Dünya'ya 10-12 milyon köle taşındı. Milyonlarcası da Asya'da satılmak üzere Sahra, Kızıldeniz ve Hint Okyanusu üzerinden nakledildi.

… köylülerin ise gelirden yalnızca %17 pay aldığını göstermektedir. Meksika'daki eşitsizlik New England ve Orta Atlantik kolonilerindekini hayli aşıyordu ve durum, halihazırda tam olarak ölçülmesi imkansız olsa da, muhtemelen Karayipler ya da Güney ABD'nin plantasyon bölgelerindeki gibiydi. Böyle yüksek bir eşitsizlik, bağımsızlık sonrası büyümeye de yaramadı.

Sömürgecilik döneminde Meksika ekonomisi büyürken toplum son derece eşitsizdi. Nüfus hukuken tanımlanmış ırk kategorilerine bölünmüştü ve bu ayrımlar ekonomik bölünmelere karşılık geliyordu. Geçmiş verileri bir araya getiren bir çalışma nüfusun en üst %10'unu oluşturan İspanyol üst sınıfının toplam gelirin %61'ini aldığını, bu sırada halkın %60'ına karşılık gelen yerli+

Endüstri devrimi diyen aslında pamuk diyordur.

Fransız soyluları vergiden muaftı, oysa İngiliz parlamentosu 1693 yılında halk tabakasındakiler gibi soyluları da kapsayan bir arazi vergisi koydu.

maliyetleri düşükken modern gübre ve tohum kullanır, fiyat değişikliklerine göre ürünlerini değiştirir. Rençperler yoksuldur, çünkü ürünlerini ucuza satarlar; uygun teknolojiden yoksun oldukları için yoksuldurlar, onu kullanmayı reddettikleri için değil.

Kültüre dair diğer bir argüman da hâlâ geleneksel yöntemler kullandıkları ve ekonomik girişimciliğe uzak durdukları için, Üçüncü Dünya'daki rençperlerin daha yoksul olduğunu iddia eder. Halbuki tersi doğrudur: Yoksul ülkelerdeki çiftçiler zengin ülkelerdekilerden farklı olarak yeni ürünler ve yöntemler dener, para kazandıracak kadar işgücünü seferber eder,

Asgari geçim haddi bir ülkenin ekonomik açıdan gelişmek için ihtiyaç duyacağı motivasyonu yok eder. Bir günlük çalışmayla daha çok ürün çıkarma ihtiyacı büyüktür ama emek öylesine ucuzdur ki işletmeler verimliliği arttırmak için makine icat edilmesini ya da kullanılmasını teşvik etmeye yanaşmaz. Asgari geçim haddi bir yoksulluk tuzağıdır.