Status Updates From همنوایی شبانه ارکستر چوبها

حالا وقتی به لیست دور و در از کشورهایی فکر میکردم که سال هاست، و در برخی موارد قرن هاست برای استقلال می جنگند، می فهمیدم چرا از دست دادن استقلال این قدر آسان است و به دست آوردنش آن همه دشوار و من که کشورم را ترک کرده بودم برای آنکه به همه چیز من کار داشتند حالا احساس می کردم نفرین شده ای هستم که وقتی هم توی قبر بگذارندم به جایی خواهم رفت که به همه چیز من کار خواهند داشت.

من هرکار کردم نشد که این کتاب رو به آخر برسونم
خیلی سعی کردم اما فقط تا یه جایی تونستم تحمل کنم.

دهنم داره سرویس می‌شه سر خوندن این کتاب.
واقعا در عذابم!
چرا اینجوریه؟!
متاسفانه من نمی‌تونم به راحتی کتاب‌ها رو نیمه‌کاره بذارم. فکرم رو اذیت می‌کنه ناتمام گذاشتن…

اما این را هم می‌دانستم که تلقین کردنِ این امر به اریک فرانسوا اشمیت آسان نبود. در این مدت ایرانی‌ها را خوب شناخته بود. می‌دانست هیچکدام چشمِ دیدنِ دیگری را ندارد. هرکس پیش او می‌آمد برای دیگری فتنه می‌کرد

اگر انسانِ اولیه برای بیانِ مقصود بیشتر از چند کلمه در اختیار نداشت آیا این بدان معناست که ما نسبت به انسانِ اولیه احساساتِ پیچیده‌تری داریم؟

سید به بی‌ارزشیِ کلمات پی برده بود. به همین دلیل بی‌دریغ خرجشان می‌کرد. او به یک چیز دیگر هم پی برده بود: فلاکتِ روحی و نیازِ بیمارگونه‌ی آدم‌ها به شنیدنِ حرف‌های خوشایند و تمجیدهای بی‌ماخذ

ما تا کجا مسئول اعمال خود هستیم؟ من می‌خواستم پنجره‌ی اتاقم را ببندم اما توفانی بی‌هنگام آن را از جا کند و با خود برد. حالا پنجره‌ی اتاقِ من سرنوشتِ مستقل خودش را دارد. ممکن است به جای قطع کردنِ سرِ عابرِ نگون‌بخت،‌پایش را بشکند یا فقط به جراحتی سطحی اکتفا کند. اما این به معنای پایانِ هستیِ این عمل نیست. فرض کنیم در جایی فرو آید که هیچ عابری نیست

باید ازت مراقبت کنم. داری خودت را نابودی میکنی -
آنچه مرا نابود می‌کند دیگری است -
می‌توان میان دیگران تنها زیست -
عجالتن این دیگرانند که وسطِ تنهاییِ من زندگی می‌کنند -
این دیگران را تنهاییِ تو به وسطِ معرکه کشیده است -
آمده‌ای نصیحتم کنی؟ -
آمده‌ام کمکت کنم -

میگویند فراموشی دفاعِ طبیعی بدن است در برابر رنج. میگویند دردی که نوزاد، هنگام عبور از آن دریچه‌ی تنگ، متحمل میشود چنان شدید است که کودک ترجیح میدهد رنجِ زاده شدن را برای همیشه از یاد ببرد
[...]
داشتم به روزی فکر میکردم که بدنِ ماتیلد تصمیم گرفته بود هرچه را به قسمت خاکستری مغزش میرسد فورا پاک کند. نه آینده وهم شود، نه گذشته خاطره شود. فقط اقتدارِ لحظه بماند و بس

به او غبطه می‌خوردم. من نگرانِ قضاوتِ دیگران بودم و او خودش را از بندِ قضاوت آزاد کرده بود. من با تصویری زندگی می‌کردم که می‌خواستم دیگران از من ببینند و او بی‌تصویر زندگی می‌کرد