Status Updates From Ferdydurke

“She’s too good. Too kind-hearted. It’s nothing but kindness. I’m drowning in auntie’s kindness, I’m sucking on her sweet candy, and according to her—I’m still two years old, and anyway, do I exist for her? I don’t, my hair is uncle Edward’s, my nose is my father’s, my eyes are my mother’s, my chin belongs to the Pifczyckis, I’m a collection of the family’s body parts.”

Łydki, łydki, łydki
Łydki, łydki, łydki, łydki
Łydki, łydki, łydki, łydki -
Łydka:
łydka, łydka, łydka
łydki, łydki, łydki.

“no one knows anymore what is real and what doesn’t even exist, what is truth and what is illusion, what one feels or doesn’t feel, what is natural behavior and what is affectation or make-believe, and, what s h o u l d b e becomes confused with what inexorably i s, one disqualifying the other, one depriving the other of all raison d’être, oh, what a great schooling in unreality!”

kolejna lektura, która w liceum robiła mniejsze wrażenie niż teraz. cudna sprawa

“and I swear that in the next chapter there will be no more particles, because I’ll shake myself free of them and cast them off, and I’ll dump them outside while I remain inside (in part at least) without parts.”

Czuję się dosłownie jakbym czytała kogoś fever dream. Na razie zrozumiałam tylko jeden rozdział- ten, w którym Gombrowicz rozprawia o braku indywidualizmu artystów oraz zanikającej oryginalności spowodowanej dopasowywaniem się do przyjętych przez społeczeństwo twórców. Nie jestem w stanie jeszcze stwierdzić czy podoba mi się ta książka, bo mało z niej rozumiem.