Status Updates From Ferdydurke

brakuje jeszcze zwalenia konia w asyście balladyny po prostu

jaki jest jego problem

chyba ani ja ani gombrowicz nie wiemy o czym on pisze

Dzisiaj już trochę lepiej, ale przysięgam jak będę musiała czytać więcej niż te 3 rozdziały to dostanę udaru albo shizofreni

„Zygmunt idąc za przykładem ojca wyciął w zęby jak w ogród wiszący Semiramidy!” XDDD

„Mane, Tekel, Fares” tak jak w Dziadach użyte. Dopiero w tym momencie dostrzegam mrok Ferdydurke, że autentycznie biją człowieka po twarzy, boli go to, leje się krew, będzie mieć siniaki, obitą mordę kolokwialnie, ale wszystko jest w tej otoczce absurdu, groteski, więc, jak się to czyta, nie czuje się tego, ale jak pomyśli... zobrazuje...

To straszne, że muszą zmyślić łatwiejsze wyjaśnienie, żeby pojąć to zajście, ale ja też poczułam ulgę. Józio znowu przyjmuje bierną postawę, sprowadza siebie do roli obserwatora. Postanowiłam być nikim, przyjąć maskę nikogo, gębę nikogo, formę nikogo

„Wszystkie te wykrzykniki nie były dobrze umieszczone w czasie, następowały za wcześnie lub za późno, i skuliłem się za kotarą.”

„Przez głowę przelatywały mi światy” Jak trafne, a jak niecodzienne. Nie pomyślałabym o takim określeniu. Chce mi się płakać, że Gombrowicz nie żyje

„Chciałem wyjawić (...). Po tylu sekundach, a może nawet minutach nie mogłem już, było za późno — jak wytłumaczyć milczenie?” Doskonale to rozumiem. Też tak mam, że chcę coś powiedzieć, ale przegapiłam dobry moment i później już nie można

„My znaliśmy jego postać — on nie znał naszej” Bardzo mi się podoba to zdanie, w sumie nie wiem, czemu. Ogólnie język Gombrowicza jest taki płynny, poetycko-plastyczny

„mógł fizycznie, lecz nie mógł psychicznie — bo człowiek musi poprzedzić wystrzał wewnętrznym, dusznym wystrzałem”

„nie dlatego nie mógł się ruszyć, że bał się, lecz bał się dlatego, że nie mógł się ruszyć — gdyż skoro raz się uciszył i zahamował, z każdą sekundą powzięcie ruchu na nowo ze względów czysto formalnych stawało się bardziej utrudnione.”

„...mordzie parobka. Usłuchał, choć ścierka wzbudziła w nim pewną wątpliwość, gmin nie lubi odchyleń od normy.”

„Przez ścierkę trzasnąłem w półgębek, musiałem ścierkę przyłożyć i przez nią trzasnąć dla uniknięcia hałasu — o, o! — przez ścierkę w nocy biłem po...”