Status Updates From Todos los hombres son mortales

434
خجولانه لبخندی زد:هنوز ته‌مانده امیدی در چشمانش دیده میشد.و بئاتریچه با چهره پف کرده و افسرده روی صحیفه سرخ و طلایی خم شده بود.گفته بودم:می‌خواهم شما را خوشبخت کنم و او را هم درست مثل آنتونو تباه کرده بودم.لبخند میزد؛چرا باید لبخندش را به گریه‌اش ترجیح میدادم؟هیچ چیز نمیشد به آنان داد.برایشان هیچ چیز نمیشد آرزو کرد، مگر اینکه برای خودت و آنان،باهم،آرزو میکردی.باید او را دوست میداشتم.دوستش نداشتم.هیچ چیز نمیخواستم

433
خود را روی نیمکت جمع کرد و به تصویر خودش در آینه خیره شد. تنها بود، خسته بود. باید تنها و خسته پیر می‌شد، بی‌آنکه در ازای آن همه ایثارش که کسی آن را از او نخواسته بود، چیزی به دست آورد؛ برای مردم مبارزه می‌کرد، بی‌همراهی‌شان و علی‌رغم‌شان؛ و دچار شک بود، شک از آنان و از خودش. در قلبم هنوز احساسی مانده بود: ترحم.

گفتم: جان خودشان را فدای انقلاب آینده کردند. در این سه روز شورش، مردم به قدرت خودشان پی بردند. هنوز نمی‌توانند از این قدرت استفاده کنند، اما فردا می‌توانند. اگر شماها به جای اینکه بیهوده به دنبال شهادت باشید آینده را برایشان آماده کنید.
گفت: حق با شماست. چیزی که جمهوری به آن احتیاج دارد شهادت نیست.

ارمان گفت: پس مرگ اینها هیچ فایده‌ای نداشته.
رنگ پوشالی خورشید را تماشا می‌کردم که زیر آن گوشت تن انسان‌هایی می‌گذشت. انسان‌هایی که برای بشریت و آزادی و پیشرفت و خوشبختی مرده بودند، برای کارمونا، برای امپراتوری، برای آینده‌ای که متعلق به آنان نبود؛ مرده بودند برای اینکه به هر حال روزی همه می‌مردند، برای هیچ و پوچ. اما کلماتی را که به نوک زبانم نشسته بود نگفتم؛ شیوهٔ حرف زدن با آنان را یاد گرفته بودم.

ارمان گفت: آزادی می‌خواستند. در راهش خون دادند. گفتم: بله، خون خودشان را نثار کردند، اما آیا می‌دانند برای چه؟ خودشان هم خواست واقعی‌شان را نمی‌شناسند.
به کنارهٔ رود سن رسیده بودیم؛ ارمان کنارم راه می‌آمد، سرش پایین افتاده بود و با حالتی خسته لک و لک می‌کرد. گفت: همین دیروز پیروزی در دست ما بود. گفتم: نه. هرگز پیروزی با شما نبوده، چون که نمی‌توانسته‌اید از موفقیت‌های خودتان بهره‌برداری کنید. آمادگی نداشتید.