Status Updates From L'uomo di Kiev

İkinci kez okurken fark ediyorum ki bu roman insanın acıya alışmadığını, sadece onunla yaşamayı öğrendiğini hatırlatıyor. Her dönüşte aynı yerler can yakıyor ama başka bir yerden. Masumiyet, suç, kader ve inatla ayakta kalma hâli; hepsi insanın omuzlarına yavaş yavaş çöküyor. 265. sayfada hâlâ umut var mı diye sormuyorum artık; bu kadar acıya rağmen insan kalabilmek mümkün mü, onu düşünüyorum.