Status Updates From بوطیقای فضا

داره در خصوص خوانش هنری -مخصوصا برای poetic image- از یه نوع غرور مثبت خواننده‌ی اثر صحبت میکنه که بی‌اندازه جالبه.
«این غرورِ ساده، نشان‌دهندهٔ پیوندِ اصیل و مستقیم میان خواننده و تصویرِ شعر است.»
مخصوصاً یه مقایسه داره بین این غرور که با Reverberations ذهنی خواننده همراهه و اینو در مقابلِ خوانش یک منتقد ادبی که با passive intellectual echo همراهه قرارش میده.
یه اصطلاح بامزه هم درباره منتقدا میگه:

快脫離空間詩學，讀到了後面卻忘了前頭。

And so, we shall never collect enough daydreams, if we want to understand phenomenologically how a snail makes its house, how this flabbiest of creatures constitutes such a hard shell; how, in this creature that is entirely shut in, the great cosmic rhythm of winter and spring vibrates nonetheless.

'Wolves in shells are crueler than stray ones.'

Im in the process of making my good reads look fucking insane