Status Updates From Todos os Homens são Mortais

انتونیو روی تخت افتاده بود و لبخند می زد،حال می فهمیدم که نه مغرور بود و نه دیوانه.انسانهایی بودند که می خواستند با انتخاب شیوه زندگی و مرگ خود،سرنوشت انسانی خودشان را رقم بزنند،انسانهایی ازاد بودند.

هیچوقت شده که ادم برای چیزی که بیرزد خودش را به کشتن بدهد؟چه چیز به اندازه زندگی ادم ارزش دارد؟

چه توصیه ای می توانستم بکنم؟مر می دانستم گه زندگی یا مرگ برایشان چه ارزشی دارد؟خودشان باید تصمیم می گرفتند.اگر زندگی فقط نمردن است،چرا باید زندگی کرد؟اما برای نجات زندگی خود مردن هم ابلهانه نیست؟تعیین تکلیف برای انان کار من نبود.

زمان حالت مرداب ساکن را از دست داد.در زمین بسیار امیدها و حسرتها و نفرتها و عشقها وجود داشت.پایان کارشان مرگ بود؛اما پیش از ان زندگی می کردند.نه مورچه بودند و نه سنگ:انسان بودند.

یک انسان فانی می توانست از ادامه راه خود سرباز زند، می توانست طغیان خود را ابدی کند: می توانست خود را بکشد.اما من برده زندگی بودم که مرا به دنبال خود،بطرف بی تفاوتی و فراموشی می کشید و می برد.مقاومت فایده ای نداشت.

گفت:_انسانها باید خود و همنوعانشان را به خوشبختی برسانند.
شانه بالا انداختم و گفتم:_انسان هرگز به خوشبختی نمی رسد.
گفت:_اگر به عقل برسد خوشبخت می شود.
گفتم:_انسان حتی طالب خوشبختی هم نیست.به وقت کشی عادت می کند تا اینکه وقت او را بکشد.