Status Updates From 4.48 ψύχωση

To siebie nigdy nie spotkałam, siebie której twarz wykleja wnętrze mojego umysłu.

Nie pragnę śmierci żaden samobójca jej nie pragnął

Pada czarny śnieg

ciepła ciemność wsiąka w me oczy

Wszystko co wiem
to śnieg
i czarna rozpacz

Ty mnie nawracasz na normalność

tańczące na szkle

Dlaczego wierzysz mi wtedy a teraz nie?

O 4:48 gdy odwiedza mnie normalność na godzinę i dwanaście minut odzyskuję jasność umysłu.

Moje nogi są puste
Nic do powiedzenia
Taki jest rytm szaleństwa

telewizor gada
wypełniony oczyma
duchy wizji

tak bardzo się teraz boję
mam zwidy
słyszę głosy nie wiem kim jestem

Moje nogi są puste
Nic do powiedzenia
Taki jest rytm szaleństwa

ona jest ostoją której nigdy nie znajdę w obliczu mojej straty moje życie nie ma sensu stworzona by być samotną by kochać nieobecnych

Pieśń dla ukochanej, by dotknąć jej nieobecności, potoku jej serca, plamy jej uśmiechu Za dziesięć lat wciąż będzie martwa. Teraz, kiedy żyję tam i myślę o tym i gdy upłynie kilka dni gdy nie będę o tym myśleć, wciąż będzie martwa. Kiedy będę staruszką żyjącą na ulicy zapominającą jak mam na imię ona wciąż będzie martwa, wciąż będzie martwa, to kurwa koniec muszę radzić sobie sama

Myślisz, że możliwe jest by urodzić się nie w swoim ciele? Myślisz, że możliwe jest by urodzić się nie w swoim czasie?

Nikt nie dotyka mnie, nikt się do mnie nie zbliża.

Wychodzę o szóstej rano i zaczynam cię szukać. Jeśli w śnie zobaczę jakiś znak, jakąś wskazówkę: ulicę, pub czy stację. Idę tam. I czekam na ciebie.

Czasem obracam się i czuję w powietrzu twój zapach i nie mogę, kurwa, nie mogę nie wyrazić tego potwornego kurewsko koszmarnego fizycznego bólu kurewskiej tęsknoty za tobą. I nie mogę uwierzyć, że ja czuję tyle a ty nie czujesz nic. Naprawdę nie czujesz nic? (Cisza)
Naprawdę nie czujesz nic? (Cisza)
Wychodzę o szóstej rano i zaczynam cię szukać. Jeśli w śnie zobaczę jakiś znak, jakąś wskazówkę, idę tam.

ostatnia w długim rzędzie literackich kleptomanów kradzież to święty akt na krętej drodze do ekspresji

Pogrążę się w dysforii w zimnym ciemnym stawie swojego jestestwa w studni swego niematerialnego umysłu

Muszę stać się kimś, kim już jestem i na zawsze już będę rozpaczać nad tym paradoksem który skazał mnie na piekło.

Ciało i dusza nigdy nie mogą być jednością.
Muszę stać się kimś, kim już jestem i na zawsze już będę rozpaczać nad tym paradoksem który skazał mnie na piekło.

Depresja to gniew. To to, co się zrobiło, kto przy tym był i kogo za to winisz.

Jestem zmęczona życiem, mój mózg chce umrzeć.

– Masz już jakiś plan?
– Przedawkować, podciąć sobie żyły, a potem się powiesić?
– Wszystko na raz?
– Żeby przypadkiem nie zostało to zinterpretowane jako wołanie o pomoc.

(Dobrze, że tego nie znalazłem i nie przeczytałem mając lat trzynaście lub mniej, bo miałem wtedy identyczne wynurzenia i różnie mogłoby się to utwierdzenie mnie w swych poglądach skończyć.)

aż chce mi się krzyczeć, chce mi się wołać ciebie, jedyny lekarzu, ktory dotykałeś mnie z własnej woli, który patrzyłeś mi w oczy, który śmiałeś się z moich wisielczych żartów opowiadanych głosem ze świeżo wykopanego grobu

Lekarze nieprzenikalni, lekarze rozsądni, lekarze-świry, lekarze, którzy myślałbyś, że są kurwa mać pacjentami, gdybyś nie wiedział, że jest odwrotnie

Wstyd, wstyd, wstyd
Utop się w swoim pierdolonym wstydzie.

obserwują mnie, oceniają, wąchają obezwładniającą klęskę sączącą się z porów mej skóry, desperacja wbija się we mnie pazurami i wszechogarniający strach przesiąka mnie na wylot gdy z odrazą patrzę na świat i nie wiem dlaczego wszyscy dookoła uśmiechają się i spoglądaja na mnie tak jakby znali tajemnicę mojego krwawiącego wstydu