Status Updates From Occupy: Reflections on Clas...

سالها پیش حزب جمهوری خواه از تظاهر به این که حزبی سیاسی است دست برداشت. آنها به چنان بخشهای کوچکی از قدرت و منفعت متعهدند ــ آن هم با چه همت و جدیتی _ که دیگر به سختی میتوان حزبی سیاسی نامیدشان. این حزب دارای اصولی است که مانند کاریکاتوری از حزب کمونیست است. آنها مجبورند کاری کنند تا آرایی را جذب کنند. این آرا مطمئناً منحصر به جمع به اصطلاح ۱ درصدی نخواهد بود.

مسئله‌ی نیازمند توجه بعدی را همگی شما می‌شناسید: مهار زدن بر سیستم نظامی افسار گسیخته‌مان در ایالات متحده. که هزینه اش تقریباً به اندازه‌ی مجموع هزینه‌های سایر ارتش‌های جهان است. اما می‌دانید که ارتش ما برای دفاع نیست. در واقع اگر کمی دقت کنید می‌بینید که برای ما مضر هم بوده است. وضعیت می تواند به گونه‌ی دیگری رقم بخورد، و طرح هایی کاملاً عملی وجود دارند. و غالب مردم پیشاپیش با بسیاری از آنها موافقند.

امروزه فرض بر این است که ما باید ستایشگر قانون اساسی ایالات متحده باشیم، اصلاحیه ی پنجم می‌گوید «هیچ شخصی را نمی توان خارج از فرایندهای حقوقی مربوطه از حقوقش محروم کرد.» منظور قانون گذاران از «شخص»، واقعاً شخص نبود. به عنوان مثال شمار زیادی از مخلوقات ساخته از گوشت و خون وجود داشتند که شخص به حساب نمی‌آمدند. نمونه‌اش بومیان. آنها هیچ‌گونه حقی نداشتند. زن‌ها هم به ندرت شخص شمرده می‌شدند.

برای عموم مردم یا به اصطلاح ۹۹ درصد، وضعیت بسیار ناگوار بوده است و می‌تواند از این بدتر هم بشود. این دوره می‌تواند دوره ی سقوطی بازگشت ناپذیر باشد. برای ۱ درصد و حتی کمتر از آن - یک دهک از ۱ درصد اوضاع همان است که باید باشد آنها ثروتمندتر وقدرتمندتر از هر زمان دیگرند. کنترل نظام سیاسی را در دست دارند و به عموم مردم هم توجهی ندارند و اگر این وضعیت تا آنجا که میل آنها می‌کشد بتواند ادامه یابد، چرا که نه؟

علی‌رغم سرکوب‌ها_ واکنش‌های وحشیانه‌ی پلیس، دستگیری‌های جمعی، اتهامات ناروا، مقررات محدود کننده‌ی شهری، تجسس، نفوذ و یورش پلیس_ جنبش تسخیر به رشد ادامه می‌دهد و جبهه‌های جدیدی را از محله‌های درون شهری و دادگاه‌های محلی تا تالارهای کنگره به تسخیر خود درمی‌آورد. صرف از پای ننشستن به رغم سرکوب‌ها می‌تواند یک دستاورد تلقی گردد.