Status Updates From Our Oriental Heritage (The ...

چنان به نظر مى رسد كه فلسفه روز محشر، در آن زمان كه پارسيان بر فلسطين تسلط پيدا كردند، [ از دین زرتشت] به يهوديان انتقال پيدا كرده باشد. اين خود وسيله بسيار مؤثرى بود كه كودكان را مى ترسانيد تا پيوسته در فرمان پدر و مادر خويش باشند.

جنبه اخلاقى دين زرتشت عالی تر و شگفت انگیز تر از جنبه دينى و الاهى آن است؛ اين طرز تصور به زندگی روزانه آدمى شرافت و مفهومى مى بخشد كه از ديد قرون وسطايى نسبت به انسان يا از ديد جارى در اين ايام هرگز فراهم نمى شود.

[در دین زرتشت] سر دسته شياطين انگره مئين يوه، يا اهريمن، فرمانرواى تاريكى و حاكم بر عالم سفلا و نمونه ی اول شيطان پر كارى است كه ظاهراً يهوديان آن را از پارس اقتباس كرده و همچون ميراثى به جهان مسيحيت انتقال داده اند.

دولت آشور بارها بر سرزمين ماد حمله كرده، هر بار چنان پنداشته بود كه ماد چنان شكست خورده كه ديگر ياراى برابرى با آن را ندارد، ولى بعدها معلوم شده بود كه مردم اين سرزمين از مبارزه براى به دست آوردن آزادى خسته نمى شوند.

تكامل و تطور اخلاقى بشر مستلزم آن است كه، در زمانه اى متوالى، آدمى در تصويرى كه از خداى خود مى سازد تجديدنظر كند، تا آن را با اين تطور اخلاقى هماهنگ سازد.

ظاهراً دين در تخفيف قساوت و بيرحمى آشور هيچ تاثير نداشته. درواقع دين برحسب ذوق و سليقه و احتياج شاهان تغيير شكل مى داده است.خداى ملى روح جنگی داشت و بر دشمنان خود رحم نمى كرد. در چنان محيطى طبيعتا چیزی جز علم جنگ و خونريزى ترقى نمى كند

تمدن بابلى براى بشريت آن ثمربخشى تمدن مصرى، يا تنوع و عمق تمدن هندى، يا دقت و پختگی تمدن چینی را نداشت؛ با وجود اين، داستان هاى فريبنده ی زيبايى به يادگار گذاشت كه با ميانجيگری يهوديان پاره اى از داستانهاى دينى اروپا را تشكيل مى دهد

یک ملت با روح رواقى متولد می شود، و با روح اپیكورى از دنيا مى رود. همانگونه كه يک ضرب المثل قديمى مى گويد، بر گهواره اش مذهب ايستاده است، و فلسفه آن ملت را به گور مى خواباند.

خرافات بابلى، چون از لحاظ ظاهر با خرافات ما اختلاف دارد، به نظر عجيب و غريب مى رسد، ولى حقيقت اين است كه هر چيز بی معنى و سخيفى كه در گذشته وجود داشته، در زمان حاضر نيز در محلى از کره زمين انتشار دارد.

اين تقريباً قانون كلى تاريخ است كه همان ثروتى كه سبب پيدايش تمدنى مى شود، بيم دهنده انحلال و انقراض آن تمدن هم باشد… ثروت همان گونه كه هنر را پدید مى آورد تن آسانى را نيز همراه دارد… راه تجمل و خوشگذرانى را به روى مردمان مى گشايد.

دين مصرى چندان توجهى به اخلاق نداشته است. كاهنانى كه همه وقتشان مصروف فروختن افسون و خواندن عزايم میشد، وقت پيدا نمى كردند اصول اخلاقى را به مردم بياموزند… بيش از آنكه به عمل صالح اهميت دهند، به تلاوت ادعيه و اوراد اهميت مى دادند.

امروز مرگ در برابر من
همچون اشتياق مردى به ديدن زادگاه خويش پس از سال ها اسارت است.

طومار ديگری كه تاريخ آن به دوره سلطنت ميانه [ ۲۰۰۰ ق م] مى رسد، به لحنى از خرابى روزگار سخن می راند كه تقريباً هر نسلى چنان سخنانى را مى شنود:
امروز با چه كس بايد سخن بگويم؟
برادران اشرارند،
و دوستان امروز دوستان محبت نيستند.

[در مصر] كتابخانه هايى به دست آمده است كه تاريخ آن ها به ٢٠٠٠ ق م می رسد. از يكى از اين كوزه ها، قديمی ترين شكل قصه سندباد بحرى به دست آمده، و اگر آن را صورت قديمى قصه روبینسون كروزوئه بناميم شايد بيشتر به حقيقت نزديک شده باشيم.

چه نيكو گفته اند كه زير آسمان هيج چيز تازه اى وجود ندارد، و تفاوت زن ابتداى جهان و زن امروز به اندازه اى ناچيز است كه از سوراخ سوزن مى گذرد.

چه فرمانروایان به زودی دریافته بودند که توجه کردن به دین فواید سیاسی فراوان برای اداره کردن کشور دارد.

-تمدن سومری، ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد-

آنان که ما به غلط ایشان را قدما می خوانیم یعنی یونانیان، رومیان و یهودیان چیزی از سومر نمی دانستند. ظاهرا نباید هرودوت، مورخ یونانی، چیزی از سومر شنیده باشد… چون فاصله ی سومر تا زمان او از فاصله ی وی تا زمان ما بیشتر است!

اگر ما در این کتاب با عقيده ای كه عموميت دارد مخالفت كرده و عيلام و سومر را پيش از مصر مى آوريم بيهوده و براى مخالفت با رأى جمهور نیست، بلكه از آن جهت است كه عمر اين مدنيت هاى آسيايى در مقايسه با تمدن هاى افريقايى و اروپايى درازتر است.