Status Updates From مائده های زمينی

"O earth! so excessively old and so young, if you knew, if you only knew the bitter-sweet taste, the delicious taste of man's brief life!
If you only knew, eternal Idea of Phenomena, the value bestowed upon each moment by the near expectation of death!"

من هستم؛اما می خواهم علت وجودی خویش را بیابم.می خواهم بدانم برای چه زنده ام .

آه!چه کارها که هرگز نکردیم و می توانستیم بکنیم…این زبان حال بسیاری از مردم در لحظه ترک حیات است.چه کارهایی که می بایست بکنیم و هرگز نکردیم!برای اینکه به ملاحظاتی پایبند بودیم،فرصتی مناسب را انتظار می کشیدیم،تنبلی می کردیم و…

اما درباره ماهیت حسرت ها و پشیمانی های من در اشتباهید.حسرت«کارهای ناکرده»است که زجرم می دهد،حسرت کارهایی که در دوران جوانی می توانستم بکنم،می بایست بکنم اما موازین اخلاقی شما نگذاشت.

گمان می کنم که در اینجا،مانند همه جا،جملات مارا می فریبند زیرا زبان،منطقی بیش از انچه در زندگی وجود دارد بر ما تحمیل می کند.و گرانبهاترین چیز در وجود ما ان است که در بیان نمی گنجد.

«خود را بشناس».این اصل اخلاقی به همان اندازه که زشت است زیان اور نیز هست.کسی که به بررسی خود می پردازد،مانع تحول خویش می شود.کرم پیله ای که در پی«شناسایی کامل»خود باشد،هرگز پروانه نخواهد شد.

اگر نمی دانستیم که کرم پیله دقیقا همان پروانه است،رابطه ای_هرچه باشد_میان ان دو به تصور کدام تکامل گرایی در می آمد؟درحالی که رابطه فرزندی ناممکن می نماید،میان انها همانندی برقرار است.

اما پیش از آنکه دست به کاری بزنم،نیازمند آنم که بدانم برای چه در این کره خاکی هستم،ایا خدا وجود دارد و ایا ما را می بیند؟چون در این صورت ضرورت دارد که ب. من هم نظر کند؛من پیش از هرچیز نیازمند آنم که بدانم آیا…

پاره ای از «مسائلی»که مایه اضطراب و نگرانی ما هستند،البته نه اینکه بی اهمیت باشند،اما کاملا حل ناشدنی امد-و عزم خود را تا حل انها به تعلیق دراوردن،حماقت است.پس بهتر است از آنها بگذریم.

پاره ای از «مسائلی»که مایه اضطراب و نگرانی ما هستند،البته نه اینکه بی اهمیت باشند،اما کاملا حل ناشدنی امد-و عزم خود را تا حل انها به تعلیق دراوردن،حماقت است.پس بهتر است از آنها بگذریم.

آن چنان که خداوند برای روحم دیگر وجودی ملموس نیست و باروی گرداندن از«افریدگار»به خاطر آفریننده،روحم از زیستن در ابدیّت باز می ایستد و تملک ملکوت الهی را از دست می دهد.

اما اکنون دریافته ام که خداوندی که به رغم این جهان فانی جاودانی است،در اشیا حضور ندارد بلکه در عشق است که حضور دارد.و اینک می توانم ابدیت ارام را در لحظه ببینم و از ان لذت ببرم.

ای جان ناپایدار،شتاب کن!بدان که زیباترین گل زودتر از همه پژمرده خواهد شد.زود خم شو و عطرش را ببوی.گل جاودانی عطری ندارد.

از روزی که توانستم به خود بقبولانم که نیازی به خوشبختی ندارم،خوشبختی در وجودک اشیان کرد؛اری،از همان روز که به خود قبولاندم که برای خوشبخت بودن به هیچ چیز نیاز ندارم.

زندگی می تواند زیباتر از ان چیزی باشد که مردمان بدان رضا می دهند.خردمندی در عقل نیست،بلکه در عشق است.آه!تاکنون زیاده محتاطانه زیسته ام.باید بی قانون بود تا بتوان از قانونی تازه پیروی کرد.ای رهایی!ای ازادی!

ناتانائیل،اکنون کتابم را دور بینداز.خود را از قید ان برهان.ترکم کن.ترکم کن؛اکنون دیگر دردسرم می دهی؛ از کار بازم می داری؛عشقی که به خاطر تو پربهاتر از انچه بود پنداشتمش،بیش از اندازه به خود مشغولم می دارد.

اعمال ما وابسته به ماست همچون پرتو فسفر به فسفر؛راست است که درخشش و شکوه ما از این اعمال است،اما این امر صورت نمی پذیرد مگر به بهای فرسایش ما.

ای صحرای شن،شاید می توانستم عاشقانه دوستت بدارم.آه!کاش ناچیزترین ذره غبارت به تنهایی بازگوکننده تمامی عالم باشد!ای غبار،کدامین زندگی رابه یادداری؟و ازکدامین عشق چنین ازهم پاشیده ای؟غبارخواهان ستایش است.

من اینجا چیستم؟_یک چوب پنبه_چوب پنبه ای ناچیز برروی امواج.خود را به فراموشی امواج سپردن؛لذت چشم پوشی؛شی بودن.

ای فرمان های خداوند،جانم را به درد اورده اید.
ای فرمان های خداوند،ایا ده فرمانید یا بیست؟
مرزهای خود را تا به کجا محدود خواهید کرد؟
ایا همواره محدودیت های بیشتری را در اموزه های خود خواهید گنجاند؟

در اینجا لحظه ای سر به بالین نهاده ام؛احساس کرده ام؛اندیشیده ام؛شب زنده داری کرده ام._باید مرد!هرجا که پیش آید خوش آید(همین که ادمی دیگر زنده نباشد چه اهمیتی دارد که کجا باشد و کجا نباشد).هنگامی که زنده بودم،در اینجا بودم.

آه!ناتانائیل، هنوز از چه بسیار چیزها که می توانستیم چشم بپوشیم!جان های ما هرگز چنان که باید تهی نمی شوند تا سرانجام بتوانند چنان که باید از عشق_از عشق،از انتظار و امید که یگانه دارایی حقیق ماست،سرشار کردند.

منالک ، در عزیمت ها چه چیز را این همه دوست می داری؟پاسخ داد: نخستین احساس مرگ را.

درهجده سالگی،هنگامی که نخستین درس هایم را به پایان بردم،با روحی خسته از کار، قلبی تهی،ملول از بودن،جسمی به تنگ امده از قید و بندها،بی هدف ،در حالی که شور و هیجان سرگشته ام را می فرسودم.در جاده ها به راه افتادم.

ایا ان بندر ارام،از پس این همه بی راهه رفتن های نومید کننده و سرگشتگی در این سو و آن سو، فرا خواهد رسید؟تا سرانجام روانم ارامش یابد و بر اسکله ای استوار، نزدیک فانوس دریایی گردان به دریا بنگرد.

ای روح من!به هیچ وجه به اندیشه ای پایبند مباش.هراندیشه ای که داری به پهنه دریا بینداز تا باد ان را از تو بگیرد و ببرد.تو خود هرگز آن را به آسمان ها نخواهی برد.

اه! اگر می دانستی، ای زمین که بدین سان پیری و بدین اندازه جوان،اگر می دانستی که زندگی بس کوتاه ادمی چه طعم تلخ و شیرین،چه طعم دلپذیری دارد!

و من پس از زیستن،به خوابی فروخواهم رفت اندکی عمیق تر،و اندکی غفلت بار تر از انکه هر شب در انتظار هستم…

بیماری های شگفتی در جهان است
و آن خواستن چیزی است که نداری.
گفتند:_ماهم با ملال رقت بار روح خویش آشنا خواهیم شد.