Status Updates From Το ημερολόγιο ενός περιττού...

مرگ من آن ارابه‌ای نیست که شباهنگام با هیاهویی فزاینده بر سنگ‌فرش خیابان می‌تازد و فراز می‌آید، نه، مرگ من همین‌جاست، گِرد سرم پر می‌کشد، چونان شبحی که مو بر تن پیامبران راست می‌کند...
من می‌میرم... آی زنده‌ها، زندگی کنید!

چگونه باور کنم که این قلب برای همیشه خاموش خواهد شد بی‌ آنکه حتی برای یک بار، طعم سعادت را چشیده باشد و از حس شیرین شادی، تا بی‌کرانه‌ها فراخ شده باشد؟

تصاویر تجمع ایرانی‌های مونیخ رو در ۱۴ فوریه‌ی ۲۰۲۶ می‌بینم و جمله‌ی این کتاب رو بارها مرور می‌کنم:
او آدمی فوق‌العاده محزون و مفلوک بود و در حرمانی سنگین و بی‌ثمر در فراق میهنش می‌سوخت...

ناگفته نماند که به خوشبختی گوشه‌ی چشمی هم دارم و حتی تلاش کرده‌ام از راست و چپ خودم را نزدیکش کنم...

با بدگمانی بر تلاش خودم برای بودنْ چون همه، می‌خندیدم و ناگهان در حین خنده، اندوه وجودم را می‌انباشت، دچار یاسی مضحک می‌شدم و آنگاه باز به خانه‌ی نخست باز می‌گشتم.

ظاهراً طبیعت برنامه‌ای برای حیات من نداشته و با من مثل میهمانی سرزده و ناخوانده رفتار کرده است.

سخنان پراحساس مانند ریشه‌ی شیرین‌بیان‌اند؛ با اولین مکیدن‌ها گوارا می‌نمایند، اما سپس، طعم زننده‌اش دهان آدمی را پر می‌کند.