Status Updates From شب هزار و یکم

«تو چشمه‌ها شوریدی و شکستی و خون کردی و آشفتی و خشکاندی! تو درخت بریدی ضحاک؛ درختی که هر برگ آن جداگانه جانی داشت؛ و هر شاخه، میوه جداگانه داد، یا گلی!»
کاش بودی و می‌دیدی آقای بیضایی.

و اکنون تو در چنبره‌ی شهربند این هزار و یک تنی، که به کین‌خواهی کشتگان خود می‌آیند...

و جز این چه چاره، تا ایرانشهر، خود، خویش را چاره‌ای کند؛ به اینهمه مردِ مردانه که در خود پرورید!

بیش از هیچم امید نیست.

روزگاری باید تا بیدادِ این و دادشناسیِ آن بر جهان پدیدار شود. از نیک تا بد برزخی‌ست و ما در آنیم!

آیا حکم عقلا نقابی نیست که بر چهره می بندی تا بارِ خود بودن را سبک کنی؟

آن ظلم در وطن مرا خوش تر بود از این مظلمه در غربت!

تو نمی‌دانی چه سخت است به بستر دشمن رفتن! و چه سخت است شنیدن ناله‌ی مرگِ کسان، و همان دم داستانی جان‌بخش سر کردن؛ و از خود پرسیدن که چرا من آسوده در نازبالشم، و کسی از کسانم زیر تیغِ آن که شاد می‌کُنَمَش!