Status Updates From Johann Wolfgang Von Goethe,...

"Wnet szara troska do serca się wkrada,
Przywodzi z sobą cichych zmartwień rok,
Swym niepokojem mąci pokój twój,
Wciąż nowe maski na swą twarz nakłada.
(...)
To jako pożar, powódź, nóż i jad,
I wiecznie drżysz w przeczuciu nowych strat,
I opłakujesz to, czego nie tracisz."

"W odmętach życia, w burzy twórczej
Płynę wstecz i wprzód,
Snuję wszerz i wzdłuż.
Poczęcie- grób.
Szum wieczny mórz,
Wciąż zmienne wicie,
Płonące życie,
Przy czasu warczącym warsztacie ja trwam
I Bóstwa płaszcz żywy od nowa wciąż tkam."

"Świat duchów wcale nie jest nam zamknięty.
Twój umysł zgasł, twe serce lodem ścięte,
Wstań, uczniu! Wstań! Otrząśnij się i śmiało
Spiesz ziemską pierś w porannej zorzy pławić!"

"I pytasz jeszcze, czemu serca tętno
Słabnie pod lęku dziwnego naporem?
Czemu ból jakiś silą niepojętą
Hamuje w tobie wszelki życia natury,
W którą człowieka Bóg stwarzając wwiódł,
Dokoła ciebie zakłócone mury,
Kości, szkielety, mrok i grobu chłód."

"Dopóki ziemskim cieszy on życiem,
Nie bronięć śmiało koło niego krążyć.
Wiadomo: błądzi człowiek, póki dąży."

"Dreszcz chwyta mnie, za łzą łza spływa słona,
Hart surowego serca jakże zmiękł!
To, co posiadam, widzę jakby w dali,
A prawdą mi, co znikło w czasu fali."