Status Updates From Sedotti dalle storie. Usi e...

Kurmaca okumak ve çocukların oyun oynaması, ikisi de gerçeğin amansız işleyişi içinde bir özgürlük alanı yaratmakla ilgilidir. Başarılı bir kurmaca bizi gerçekliğe değişmiş, gelişmiş, cebimiz bilgelik dolu halde geri bırakır.

İnsan türü çok fazla gerçekliğe katlanamaz. (...) Ama bu şiir ya da kurgunun dünyadan kaçış olduğu anlamına gelmez. Daha ziyade çocukların oyununda olduğu gibi insan aklının gerçeklikle başa çıkabileceği, ondan bahsedebileceği, hayalinde onu yeniden şekillendirebileceği, onun hakkında "farz edelim ki" diyerek sorular sorabileceği bir alan bulma girişimidir.

Okurun kurgusal karakterlerle ilişkisi (...) bir özdeşleşme meselesinden ziyade (...) iradi bir ruh göçüdür.

... yaşam yalnızca kurguda öğrenilebilir. Yaşamak kördür. Geçip giden zamandan anlamı çekip almayı sadece kurgu sağlar.

Proust kurgusal karakterin icat edilmesinin yaşamı başka gözlerden deneyimlememize imkan verdiğini söyler.

Roman geleneği sıklıkla ölüm döşeğinden faydalanır. Yaşamdan ölüme geçiş anları, sıklıkla bir kuşaktan diğerine bir tür bilgeliğin, yaşama dair son bir özetin aktarımını yapar.

Okurların romanda aradıkları, kendi yaşamlarında erişmedikleri şeydir; hayattayken sahip olamayacakları ve hayata anlam katan tek şey yani ölüm bilgisi.

Polisiyede asıl aradığımız, boyun eğmez bir gerçeklik üzerinde çalışan analitik zekayla bir çözüm bulma, sorun karşısında aklın zaferini iddia etme, suçun getirdiği kaostan düzeni çekip çıkarma hissidir.

Polisiye hikaye yazmak bir sone yazmaya benzer: Kurallara uymazsanız sone yazamazsınız. Tabii ki kurallar açısından polisiye hikaye soneden daha serbesttir ama okuru ipuçları aramaya ve muammanın çözümünün peşinden koşmaya dahil etmezse bir polisiye eser olarak okunmayacaktır.

Bir romanın kapağını açarken ilk beklentimiz hayatlarımızın zaman, uzam ve yerçekimi bağlamındaki düzenine uymasıdır. Kendi kurallarını koymakta özgürdür ama okura bunları öğretmesi gerekir.

Yaşamı genel olarak gerçekçi sunmayı hedefleyen eserlerde en azından bir tane çiğnenmez yasak vardır; kendi ölümünü anlatamazsın.

Ölümlülükle baş etmenin en iyi yolu hikayelerdir.

Dikkat Hikaye Var!
Evet öyle bir zamanda yaşıyoruz ki her taraftan hikayelere mecbur bırakılıyoruz ve edebiyatta değilseniz bu hikayeler maalesef 'aldatma' tahrip gücünde tehlikelidir. Rastladığınızda lütfen kaçınız.

Ölüm Mahkumları!
Hayali Karakterlerin Cazibesi başlığını verdiği dördüncü bölümde Peter Brooks kurgu karakterlere neden bu kadar vakit harcıyoruz, neden hayatımızdalar diyor. Marcel Proust, Edgar Allan Poe, Henry James, Virginia Woolf ve daha nice yazar, bilimadamının eserlerinden hareketle başta sorduğu sorunun cevabını kovalıyor. Brooks'un aracılık yaptığı argümanlar "dehşet" şeyler:

Turiste Övgü
Şu Tanrının işine bak! Tuhaflıklar neden beni buluyor. Bu aralar okuduğum iki kitap bir olup bana şaka yapıyor! Sakin kalmayı güçlendiren mistik durumlar. Brooks bu kitabında insanlığı hikayeler yönetiyor diyor. Devlet, şirket, medyada dönen hikayelerle insanlar yönlendiriliyor diyor. Bunu okuduktan sonra Hession'un romanına dönüyorum: Karakterlerden Esther bir sohbette "hayat hikayelerine pek inanmam" c

Turiste Övgü
Şu Tanrının işine bak! Tuhaflıklar neden beni buluyor. Bu aralar okuduğum iki kitap bir olup bana şaka yapıyor! Sakin kalmayı zorlaştıran mistik durumlar.

Turiste Övgü
Şu Tanrının işine bak! Tuhaflıklar neden beni buluyor. Bu aralar okuduğum iki kitap bir olup bana şaka yapıyor! Sakin kalmayı güçlendiren mistik durumlar.