Status Updates From Barfüßiger Februar: Prosa

Wat als dagen verstrijkt, wordt geen leven.

Dit is de tijd vlak na de dood van een vriend.
De lange reis was een spoorlijn, het ijzer van de instanties. De coupé reed. Het raam joeg beelden voor zich uit. Alleen zijn kaakbeen was stukgeslagen. Alleen zijn blik bevroren van de kille verhoren. Alleen zijn brieven en gedichten naakt en uitgelachen.

... Doch das ist falsch. Denn dies reicht in mich hinein. Sehr.
Und ich will es eigentlich sofort inhalieren, aber auch aufsparen und nur ganz wenig darin lesen, damit es nicht sofort wieder endet.