Status Updates From شب هول

من بعد از بینوایان این دومین اثریه که از یه سری از بخش‌هاش متنفرم و عاشق یه سری از بخش‌هاش شدم. بیچاره گلشیری حق داشت بگه این اثر دچار دوپارگی روایته. مخاطب رو دوپاره می‌کنه واقعا. یه پاره روایت مدرن، یه پاره روایت کلاسیک!

خیلی با این قسمت خندیدم😂
«طی چند سال، مترجمانی که نه زبان انگلیسی را کاملا بلد بوده‌اند و نه زبان فارسی را، کتاب‌هایی به اسم بِکِت چاپ کرده‌اند. جوان‌ها هم این کتاب‌ها را خوانده‌اند و خیال کرده‌اند تئاتر «ابسورد» یعنی همین نوشته‌هایی که فی‌الواقع ابسورد است.»

«من در خود، در ماهیت خود، در دلیل وجودی خود شک کرده‌ام. این شک تبدیلم کرده است به چهارپایی نزار که از حدود بینی خود فراتر را نمی‌بیند»

خدای هرکس مثل قوز یا چلاقی‌اش در خلوت و در رنج بردن او، در تنهایی او، با اوست.

شاه‌ عباس همیشه پانصد تن آدم‌خوار حاضر و آماده داشته است. آدم‌خوارهایی که به اشاره او مردی را تکه‌تکه در پیش چشمان سلطان می‌خورده‌اند. حتما هر یک از آن‌ها در تنهایی، پیش از خوردن محکوم، نماز می‌خوانده است. در نزد او گناهی در کار نبوده است. بار گناه را فرمانروا به دوش می‌کشیده است.

اینجا مذهب دیگر سلسله آداب و دستورهای اخلاقی نیست. مذهب شوقی جادویی می‌شود که افسونِ کشتن را به متعالی شدن از طریق ارتکاب جنایت تبدیل می‌کند. وجدان کمتر کسی به آرامی وجدان مأمور شکنجه و جلاد است. کسی که به فرمان آقایش سر می‌بریده است حتما خیلی با ایمان، خیلی متعصب و پای‌بند به اخلاق بوده است. حتما در آن لحظه که کارد را بر گلوی مرد لرزان می‌گذارده است جز خدا را در نظر نداشته است.