Status Updates From Intelegerea si tratarea rus...

زمانی که فرد عملی را انجام می‌دهد یا شاهد عملی است که با باورهای عمیق اخلاقی او در تضاد است، مانند آنچه در جنگ‌ها رخ می‌دهد، دچار شرم و گناه عمیقی می‌شود که هسته اخلاقی وجود او را متلاشی می‌کند.

در اختلالات مرتبط با تروما، شرم نقش محوری ایفا می‌کند. قربانیان تروما اغلب احساس می‌کنند که مسئول وقوع حادثه بوده‌اند یا اینکه واکنش‌هایشان در حین واقعه شرم‌آور بوده است.

یکی از دلایل اصلی ماندگاری و مزمن شدن شرم، پیوند آن با "ننگ" یا "استیگما" است. افراد دارای اختلالات روانی اغلب با دو نوع ننگ مواجه‌اند: ننگ عمومی (نگرش‌های منفی جامعه) و ننگ خود (درونی‌سازی این نگرش‌ها).

مطالعات نشان داده‌اند که سطوح بالای شرم با افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و رفتارهای اعتیادآور ارتباط تنگاتنگی دارد. شرم می‌تواند هم به عنوان عامل ایجادکننده و هم به عنوان عامل تداوم‌بخش این اختلالات عمل کند

باید گفت پدیدارشناسی شرم نشان می‌دهد که این احساس با نوعی از خودبیگانگی یا بیگانگی با خود همراه است.

در تجربه شرم، فرد دیگر خود را به عنوان یک فاعل یگانه تجربه نمی‌کند، بلکه خود را از نگاه یک "دیگری قضاوت‌گر" می‌بیند.

برخلاف گناه که معمولاً بر یک عمل خاص متمرکز است، شرم کلیت وجود فرد را هدف قرار می‌دهد و او احساس می‌کند که در ذات خود معیوب، بی‌ارزش یا دوست‌داشتنی نیست.

finally i gave time to read again oh my godd