Status Updates From دیالکتیک تنهایی

انسان خود را می‌پاید. کار، این یگانه خدای جدید، دیگر خلاقانه نیست. بی‌پایان است، بی‌حد و مرز است، و درست مثل زندگی در عصر جدید ناتمام است. و‌ آن تنهایی که از آن پدید می‌آید - تنهایی گه‌گاهی توی هتل‌ها، اداره‌ها، مغازه‌ها و سینماها- ابتلا و محنتی نیست که روح را تقویت کند، مقدمه‌ای واجب برای تطهیر روح تطهیری ضروری نیست. نفرین شدگی محض است که دنیایی بی‌راه خروج را نشان می‌دهد.

دوران نوجوانی دوران گسستن از دنیای کودکی و‌ توقفی است کوتاه در آستانه‌ی دنیای بزرگسالی.
اشپرانگر خاطر نشان می‌کند که تنهایی از ویژگی‌های بارز نوجوانی است.

چه‌طور
labyrinth
ترجمه شده
دیالکتیک؟
:/ :(

جامعه جدید - برخلاف جامعه قدیمی - جامعه ای باز و سیال است، چون متشکل از کسانی است که نفی بلد شده اند. این واقعیت که کسی در میان گروهی متولد شده است دیگر اطمینان بخش تعلق به آن گروه نیست: باید که شایستگی تعلق را به دست آورد.

ما همگی در زندگی خود و در حدود خود، در تنهایی و عزلت زیسته ایم تا خود را تطهیر کنیم و آنگاه به دنیا بازگردیم.

تناقض ها و استثناها از میان برده میشوند و این باعث میشود که ما دیگر نتوانیم به عمیق ترین تجاربی که زندگی میتواند عرضه کند، یعنی کشف واقعیت به صورت وحدتی که اضداد در آن گرد هم آمده اند نایل آییم. نیروهای جدید بنا به حکم رسمی تنهایی را منع میکنند.

وقتی هدف های جامعه نافی غرایز بشری باشد، جامعه گرفتار بحران میشود: یا از هم میپاشد یا در جا میزند. اجزای چنین جامعه ای دیگر انسان نیستند و تبدیل به ابزاری بی روح میشوند.

زن در تصویری که جامعه مذکر بر او تحمیل کرده محبوس است، بنابراین اگر به سراغ انتخاب آزاد برود مانند این است که حصار زندان را شکسته است. عاشقان میگویند عشق او را آدمی دیگر کرده است و حق با آنهاست. عشق زن را به کلی دگرگون میکند. اگر جرات کند عشق بورزد، اگر جرات کند خودش باشد، باید تصویری را که دنیا او را در آن محبوس کرده نابود کند.

با آن‌که هیچ نمی‌دانیم، با همه‌ی وجود در تلاشیم تا از اضدادی که عذابمان می‌دهند بگریزیم. همه چیز - آگاهی ما از خویشتن، زمان، منطق، عادات، رسوم - ما را گمگشتگان زندگی می‌کنند و در عین حال همه چیز ما را به بازگشت، به فرود آمدن در زهدان آفریننده‌ای فرا می‌خواند که از آن بیرون افکنده شدیم.

تنهایی عمیق‌ترین واقعیت در وضع بشری است.

تنهایی –احساس و علم بر اینکه انسان تنهاست، بیگانه از جهان و از خویشتن–