Status Updates From Rouwdouwers

dit boek doet mij een beetje denken aan De Wateraap, op de manier dat het telkens wisseld tussen vertellingen tegen een (bijna) fictief iemand en beschrijvingen van het leven van het hoofdpersoon. erg mooi

“Ik slik maar het water laat zich niet terugdringen, alsof een oceaan zich tegen mijn klippen gooit. Zout en eeuwen oud. Ik adem diep in door mijn neus.
‘Maar sterven, dat gaat niet half. In de dood kan je niet pootjebaaien.’
Het water kruipt naar mijn kaken, mijn wangen en mijn oogholtes. Het duwt heet tegen mijn ogen.”

“Ik bekijk hem vanuit mijn ooghoeken: de rode huid van zijn gezicht is gaan hangen. Zijn oogleden, zijn wangen, de huid om zijn kaak. Het wil allemaal naar de grond.”

“Je kan hier natuurlijk van alles van vinden, maar als ik me ooit nog eens in een overvol water bevind en door onverschillige voeten vertrapt dreig te worden, dan zal ik bijten tot ik bloed proef. Ik vraag me af wat jij zou doen, opgeven en wachten tot iemand je uit de diepte komt trekken? Wie dan?”

“Misschien was iedereen gewoon dood, of in ieder geval dood voor hem: als je onze vader tegen het hoofd stootte, dan verdween je in een gat. Hij was daar spijkerhard in. (…) Hij bepaalde wie er bestond en zo kreeg zijn eigen bestaan iets mythisch. Alsof hij zichzelf geschapen had, vóór hem was er niets.”

“Wij bewogen ons behoedzaam naar onze bedden, alsof het glas niet alleen op het terras maar door het hele huis verspreid lag, ieder oppervlak ermee bedekt. En we waren niet bang om ons te snijden, maar dat de scherven zouden knarsen onder onze voeten.”

“We draaien nog maar eens een peuk. En nog één. Iedere keer voelt het alsof we iets bevestigen: de komende vijf minuten, en hoe die zullen zijn.”

“… Nu negeer ik het en probeer ik net te doen of het normaal is dat het meerdere keren per dag klinkt alsof hij zijn ingewanden via zijn mond naar buiten schreeuwt. Het komt zeker omdat hij net zoveel rookt als de haard.”

“Omdat ze veel op reis was, had ik regelmatig het huis voor mezelf. Ze ging in haar eentje naar kunstresidenties, backpacken, drie maanden wonen in een hippiecommune, of zomaar wat liften. Ze vroeg me altijd of ik meeging maar ik vond de aardverschuiving van caravan in een uitgestorven vakantiepark naar haar appartement aan de Amstel eigenlijk wel genoeg.”

Dit neemt me helemaal over ev’

Met piepende remmen