Status Updates From موت فوضوي قضاء وقدر

started to get frustrated at the pop culture references that show this adaptation is halfway between a translation and a retelling and while it may be faithful in spirit to the original it clearly is doing its own thing to talk about britain too...found a pdf that seems to just be a regular translation and page ONE there is extra dialogue in this one i'm reading that was totally made up and not in the original. ?

book number 5 for fiction and film class. was googling a bit to figure out whether i should be tagging this as 'translated' or not and i've discovered that the edition our professor gave us is not just a translation but 1. has translated/changed names which is usually not done so i wonder what the reason for that is and 2. seems to be marginally updated because a character mentioned a selfie. interesting...?

هدف آنی ما روشن کردن این مطلب بود که جنایات رژیم، بی‌وقفه ادامه دارد و توسط همان افراد دنبال می‌شود.
.
.
.
اما آن‌ها با کمال تأسف باید دریابند که ما بسیاریم و... در این زمان آروغ‌های آن‌ها در گلویشان خواهد شکست.

داریو فو

اما هنگامی که می‌بیند در پایان، سازمان‌های مشابه این جامعه پوسیده و فاسد، انگشت اتهام را به سوی خود این جامعه و «بخش‌های ناسالم» آن می‌گیرند، در وجود خود نوعی احساس آزادی می‌کند. او با روحیه‌ ضد احتقان خود فریاد می‌زند: «زنده باد این جامعه‌ی کثافت حرام‌زاده که بالاخره همیشه خودش را با دستمال‌کاغذی معطر و نرم پاک می‌کند و وقت آروغ زدن این‌قدر ادب دارد که دستش را جلوی دهنش بگیرد.»

آروغی که دقیقاً از طریق جنایت انفجار آزاد شد، وقتی که معلوم شد که جنایت بزرگ و قتل‌ها را عوامل قدرت مرتکب شده‌اند. همزمان عوامل دیگری از درون قدرت حاکمه، شاید بر اثر فشار افکار خشمگین عمومی، اعلام کردند که آن‌ها مقصرند و نقاب از چهره‌ی آن‌ها برداشتند. خشم شهروند دموکرات خوب برانگیخته می‌شود و بیخ گلویش را می‌گیرد.

اما دلیل واقعی توفیق نمایش چه بود؟ این موفقیت چندان به دلیل شیوه‌ی به تمسخر کشیدن ریاکاری و دروغ‌هایی نبود که توسط سازمان‌های حکومتی و خدمه‌ی آن‌ها (نظیر قاضی‌ها، رؤسای پلیس، مقامات عالی، وزیر و معاونان وزیر) با آن وسعت و وقاحت ابراز می‌شد؛ بلکه بالاتر از همه به شیوه‌ی برخورد آن با دموکراسی اجتماعی و اشک‌های تمساح آن و همین‌طور با خشمی که نظام آن را با آروغ کوچکی به شکل جنایت نشان داد، مربوط می‌شد.

خب، اون وقت پوستاشون رو جر می‌دن، سگاشون رو ول می‌کنن و می‌ندازن به جون همه‌مون. همون کاری که تو شیلی کردن.