Status Updates From Η πόλη (Wayward Pines, #1)

I hardly remember the show, and I never watched the whole thing. What I do vaguely remember, I don’t recall enjoying this much. First chapter was a GREAT hook

سقوطش انگار باعث تعجبش نشده بود، چون نه دست‌وپا زد و نه فریادی کشید. همان‌طور که داشت به‌سمت کف تاریک دره فرو می‌رفت، فقط به ایتن خیره نگاه می‌کرد. بدنش دست‌کم به‌اندازه‌ی کسی که از بلندی شیرجه می‌زند، بی‌حرکت بود. سرنوشتش را پذیرفته، شاید هم با آن صلح کرده بود.

اونجان تا مارو داخل این شهر نگه دارن؟ یا اونجان تا چیزی رو بیرون از اینجا نگه دارن؟

- ویوارد پاینز چیه؟
- وقتی دوباره بیدار شدی بهت…
- نه، همین الان بگو. دو روز گذشته چیزهایی دیدم که غیرممکن بودن. چیزهایی که باعث شدن به سلامت عقلم شک کنم.

ته قلبش، یک آگاهی تار و مبهم بود؛ نجوایی از زیر یک پوسته مثل کابل‌های الکترونیکی دفن شده که به او می‌گفت اولین بار نیست این صدا را می‌شنود.

بیرون از جنگل، کمی بالاتر از او صدای فریادی شنید. سرجایش خشکش زد. فقط صدای تپش‌های قلب خودش بود. این صدای فریاد را فقط با صدای فریاد انسانی در حال رنج یا وحشت مقایسه می‌کرد. شبیه صدای کفتار بود؛ صدای بانشی، صدای یک کایوت در وحشی‌ترین لحظاتش. شبیه صدای شیپورهای جنگی در اسطوره‌های باستان؛ زیر، بلند، نازک، وحشتناک.

بی‌نقصی فقط یک پوشش بود؛ یک لایه‌ی بیرونی. کافی بود فقط چند لایه پایین‌تر بروید تا طیف‌های تیره‌تر را ببینید. به استخوان که می‌رسیدید، سیاهی قیرگون بود.

و نمی‌دانست از خصایص این حقیقت بود یا از دلایل آن، که این مکان از نظر او بی‌نقص نمی‌نمود. تجربه به او نشان داده بود هر جایی که انسان‌ها جمع شوند، همیشه ظلمت و تاریکی هم هست.

What is even happening