Status Updates From کمونیسم رفت، ما ماندیم و حت...

اما از یک چیز مطمئن بودیم، قول‌هایی که وعدهٔ تحققشان را در آینده می‌دادند، همه زیاده از حد به گوشمان آشنا بود، انگار قبلاً هم آنها را شنیده بودیم.

در واقع هم نوعی مراسم تدفین بود_ تدفین گذشته، روال شناخته‌شدهٔ چیزها، سیستمی که از آن متنفر بودیم ولی بلد بودیم چطور از عهدهٔ زندگی در آن برآییم. خدا می‌داند آینده چه با خود خواهد آورد.

به خوبی از پس خاتمه دادن به هر نوع اعتراضی برمی‌آید. معترضان را «اوباش» قلمداد می‌کند و به مجازاتی در خور همان اوباش می‌رساند.

بوروکراسی غول‌آسای دولت_سیستمی که فقط برای نگه داشتن کمونیست‌ها در رأس قدرت ساخته شده و هر حرکت خودانگیخته‌ای را (فرقی نمی‌کند که در حمایت از صلح باشد، یا محیط زیست، یا فقط در طلب شغل) تهدیدی برای حکومت تلقی می‌کند_

نمی‌دانم این احساس ناامنی، احساس آسیب‌پذیری، احساس کسی که انگار زمین زیر پایش خالی شده، این احساس ترس در برابر آنچه می‌خواهی اما نمی‌شناسی، آیا بهای رسیدن به آن آینده‌ای است که همچنان از ما می‌گریزد؟

اگر بخواهیم از گذشته، هر قدر هم که وحشتناک باشد، تجربه‌ای بیندوزیم، سخت نیازمند آن خواهیم بود که این خاطرات را به یاد داشته باشیم و فراموش نکنیم.